امامت صفحه 133

متعال به او علم غیب عطا فرموده است :

کَانَ وَ اللَّهِ محمّد مِمَّنِ ارْتَضَاهُ.(1)

سوگند به خدا محمّد از کسانی است که خداوند از او خشنود است.

محمّد بن فضل می گوید: امام رضا (علیه السلام) نگاهی به ابن هذاب کرد و فرمود: اگر بگویم تو در این روزها یکی از خویشاوندان خویش را خواهی کشت مرا تصدیق می کنی؟ او گفت: نه؛ زیرا که غیب را کسی جز خدا نمی داند. حضرت به آیه: «عالم الغیب فلا یظهر...» استشهاد کرده و فرمود:

فَرَسُولُ اللَّهِ عِنْدَ اللَّهِ مُرْتَضَی وَ نَحْنُ وَرَثَهُ ذَلِکَ الرَّسُولِ الَّذِی أَطْلَعَهُ اللَّهُ عَلَی مَا یَشَاءُ مِنْ غَیْبِهِ فَعَلَّمَنَا مَا کَانَ وَ مَا یَکُونُ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهِ.(2)

پس رسول خدا نزد خدا مورد رضایت است وما ورثه همین رسولی هستیم که خداوند از غیب خویش هر آنچه را خواسته به او اطلاع داده است. پس او آنچه گذشته و آنچه را تا قیامت واقع خواهد شد، به ما تعلیم کرده است.

البته روشن است که امام علم غیب را از طریق رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و او از خدای تعالی دریافت می کند و اعتقاد به این امر هیچ اشکالی در توحید و علم حقّ متعال ایجاد نمی کند.

12 _ 3. علم امام در طفولیّت

اعطای علم از سوی خداوند متعال به بندگانش بستگی به سن و سال ندارد. حضرت عیسی (علیه السلام) در گهواره بود که زبان به سخن گشود و گفت:

(قالَ إِنِّی عَبْدُاللّهِ آتانِیَ آلکِتابَ وَجَعَلَنِی نَبِیّاً).(3)

1- . کافی 1/256؛ بحارالانوار 4/ 110.
2- . الخرائج والجرائح 1 / 343؛ بحارالانوار 49/ 75.
3- . مریم / 30.