امامت صفحه 162

مجلسی و ملا صالح مازندرانی گفته اند._

15 _ 5. علّت و حکمت غیبت

در برخی از روایات جاری شدن سنّت پیامبران درباره او و نبودن بیعت کسی در گردن امام زمان (علیه السلام) به عنوان حکمت غیبت ایشان بیان شده است :

لِئَلَّا یَکُونَ لِأَحَدٍ فِی عُنُقِهِ بَیْعَهٌ إِذَا خَرَجَ.(1)

تا این که برای کسی بر عهده او به هنگام خروجش بیعتی نباشد.

و در حدیثی دیگر حکمت غیبت را جاری شدن سنّت پیامبران درباره او دانسته است :

لأنّ الله عزوجل أبی الّا أن تجری فیه سنن الأنبیاء فی غیباتهم.(2)

زیرا خداوند متعال ابا دارد که درباره او سنّت ها و روش های پیامبران در غیب هایشان جاری شود.

و در احادیثی دیگر علّت غیبت خوف از قتل و شهادت است :

یَخَافُ عَلَی نَفْسِهِ الذَّبْحَ.(3)

او بر نفس خویش از ذبح هراس دارد.

و حکمت دیگر آن _ که مهم ترین آن هاست _ امتحان و ابتلاست. امام موسی بن جعفر (علیه السلام) می فرماید :

یَا بُنَیَّ إِنَّهُ لَا بُدَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ مِنْ غَیْبَهٍ حَتَّی یَرْجِعَ عَنْ هَذَا الْأَمْرِ مَنْ کَانَ یَقُولُ بِهِ إِنَّمَا هِیَ مِحْنَهٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ امْتَحَنَ بِهَا خَلْقَه.(4)

1- . کمال الدین/ 479؛ بحارالانوار 44 / 19.
2- . کمال الدین/480؛ الخرائج والجرائح 2/ 955.
3- . کمال الدین 2 / 481؛ بحارالانوار 52/ 97.
4- . کافی 1/ 336؛ بحار الانوار52/113.