امامت صفحه 57

پس همانطور که اعتقاد به نبوّت همه پیامبران الاهی و تصدیق و اذعان به نبوّت آن ها اجمالا از شرایط اسلام است، اعتقاد و التزام به امامت امامان دوازده گانه نیز از شرایط ایمان بلکه به تعبیری از شرایط اسلام است. بنابراین انکار یکی از آن ها همانند انکار نبوّت یکی از پیامبران الهی موجب خروج از اسلام است. و نجات و رستگاری در گرو اعتقاد و التزام به امامت همه آن هاست.

5 _ 2. محبّت و مودّت اهل بیت (علیهم السلام)

خدای تعالی محبت و مودت ذی القربی را در قرآن کریم بر امّت واجب و لازم دانسته و آن را اجر رسالت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) شمرده است:

(قُلْ لا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلّا المَوَدَّهَ فِی القُرْبی).(1)

بگو در مقابل رسالت خویش از شما اجری نمی خواهم جز مودّت و دوستی ذی القربی را.

اهل بیت (علیهم السلام) اگر مصداق انحصاری «القربی» نباشند به یقین داخل در آن می باشند. نیشابوری و بیضاوی از مفسّرین اهل سنّت نقل کرده اند: آن گاه که آیه کریمه نازل شد، از رسول خدا پرسیدند: آنان که دوستی آن ها بر ما واجب شده است چه کسانی اند؟ حضرت فرمود: علی و فاطمه و دو فرزند آن ها(2) .

امام صادق (علیه السلام) هم در تفسیر «القربی» فرمود:

هُمُ الْأئمَّهُ :.(3)

نکته ای که باید بدان توجه داشت این است که اگرچه محبّت آثار فراوان دارد و دوستی اهل بیت (علیهم السلام) رستگاری می آورد، ولی دوستی حقیقی وقتی جامه عمل

1- . شوری / 23.
2- . تفسیر غرائب القرآن مطبوع به حاشیه تفسیر جامع البیان طبری 25/35 و انوار التنزیل، ج5،ص80.
3- . کافی 1/413.