امامت صفحه 60

غَیَاهِبِ الدُّجَی... مَنْ فَارَقَهُ فَهَالِک.(1)

امام ماه چهارده شبه نوردهنده و چراغ روشن کننده و نوری تابنده و ستاره ای هدایت کننده در تاریکی شبها است... کسی که از او دور شود هلاک می گردد.

ایشان امام را عالمی می داند که جهل در او راه ندارد، راهبر و نگهبانی می شمارد که سستی و ترس به او عارض نمی شود و معدن قداست، طهارت، عبادت، زهد و علم به شمار می آورد.

الْإِمَامُ عَالِمٌ لَا یَجْهَلُ وَ رَاعٍ لَا یَنْکُلُ مَعْدِنُ الْقُدْسِ وَ الطَّهَارَهِ وَ النُّسُکِ وَ الزَّهَادَهِ وَ الْعِلْمِ وَ الْعِبَادَهِ.(2)

پس پیروی و اطاعت از امام (علیه السلام) با این اوصاف و ویژگیها که برای اوست امری است که هیچ عاقلی در آن به خود شک و تردید راه نمی دهد.

چکیده درس پنجم

Ë معرفت امام یکی از مهم ترین وظایف یک مسلمان _ و می توان گفت واجب ترین آن ها _ به شمار می رود.

Ë چون پیروی از امام واجب است، عمل بدون دلالت او و بدون اعتقاد به ولایت و امامت او اجر و پاداش ندارد.

Ë مرگ بدون معرفت امام مرگ جاهلی و کفر و نفاق و گمراهی است، و معرفت خدا و عبادت او بدون معرفت امام ممکن نیست.

Ë اعتقاد به امامت همه امامان و التزام و تصدیق به آن همچون اعتقاد به نبوّت همه پیامبران الاهی و شرط اسلام و ایمان است.