امامت صفحه 39

1- 143) الغدیر، ج 2، ص 57 .

37- رهبری های ممنوع

اصول عقائد اسلامی (امامت) » رهبری های ممنوع

در قرآن دو نوع رهبری و امامت مطرح شده است: امام نور که مردم را به سوی خدا هدایت می کند، «ائمّه یهدون بأمرنا»(145) و امام نار که مردم را به سوی آتش می کشاند، «ائمّه یدعون الی النار»(146) و روی مسئله رهبری زیاد تکیه شده است هم در جنبه مثبت و هم در جنب منفی. در جنبه مثبت پیروی از رسول خدا صلی الله علیه وآله و اولی الامر واجب و در کنار پیروی خدا ذکر شده و سفارش شده که علاوه بر خدا و رسول باید از

امامان و اولیای الهی و فقهای جامع الشرائط اطاعت نمود و اگر کسی سخن آنان را نپذیرد و رد کند، گویا فرمان خدا و رسول خدا را رد کرده و به منزله شرک به خداوند است.(147)

در جنبه منفی نیز قرآن کسانی را معرفی نموده که باید از آنان دوری کرد.

با نگاهی به قرآن، افراد و گروه هایی را که نباید امام و رهبر باشند و نباید مردم از آنان اطاعت و پیروی کنند، فهرست وار بیان کنیم، اگر چه هر انسان عاقلی با همان فطرت خدادادی خود می فهمد که این گروه ها لیاقت رهبری را ندارند. به هر حال قرآن به عنوان هدایت و هشدار به معرفی آنان می پردازد:

1- گنهکاران و کافران

«لا تُطِع منهم آثماً أو کَفوراً»(148)

از گناهکاران و کافران اطاعت مکن.

2- فسادگران

«و لا تتّبع سبیل المفسدین»(149)

از کسانی که به نوعی اهل فساد هستند، پیروی مکن.

3- جاهلان و نادانان

«لا تتّبع اهواء الّذین لا یعلمون»(150)

الگوگیری از هوی و هوس افراد جاهل ممنوع است.