قاعده لطف و اثبات وجود امام حی صفحه 12

امامت، رهبری عمومی برای شخصی از اشخاص در امور دینی و دنیوی است.

8. فاضل مقداد سیوری (م876): «رئاسه عامه لشخص من الأشخاص فی أمور الدین و الدنیا بحق الاصاله».(1)

امامت، رهبری عمومی و بالاصله برای شخصی از اشخاص در امور دینی و دنیوی است.

9. عبد الرزاق لاهیجی (م1072): «ریاست عامه مسلمین در امور دنیا و دین بر سبیل خلیفگی و نیابت از پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم ».(2)

10. جعفر سبحانی (معاصر): «الإمامه رئاسه عامّه فی أمور الدین و الدنیا... و الأولی أن تعرّف الإمامه بأنّها رئاسه عامه إلهیه».(3)

امامت، رهبری عمومی در امور دینی و دنیوی است... و اولی این است که تعریف شود امامت به رهبری عمومی الهی (از طرف خدا)

تعریف امامت در بیان دانشمندان اهل سنت

1. عبد الجبار همدانی معتزلی (م415): «الامام اسم لمن له الولایه علی الامه و التصرف فی امورهم علی وجه لایکون فوق یده ید».(4)

امام اسم برای کسی است که برای او ولایت بر امت و تصرف در امورشان است به گونه ای که دستی (قدرتی) بالای دست او نباشد.

2. ماوردی اشعری (م450): «موضوعه لخلافه النبوه فی حراسه الدین وسیاسه الدنیا».(5)

امامت وضع شده برای جانشینی نبوت (پیامبر) در حراست دین و سیاست دنیا.

3. ابوالمعالی عبد الملک بن عبد الله بن یوسف جوینی (م478): «الإمامه رئاسه تامه و زعامه عامه تتعلق بالخاصه والعامه فی مهمات الدین والدنیا متضمنها حفظ الحوزه ورعایه الرعیه وإقامه الدعوه بالحجه والسیف».(6)

امامت زیاست تمام و رهبری عام است که به خاصه و عامه در امور مهم دین و دنیا تعلق گرفته و دربردارنده حفظ حوزه (محدوده مرزها) و رعایت مردم و اقامه دعوت به حجت و منطق و شمشیر است.

1- الاعتماد، ص87.
2- گوهر مراد، ص462.
3- الإلهیات، ج4، ص80.
4- قاضی عبدالجبار، شرح الاصول الخمسه، ص509.
5- الاحکام السلطانیه، ص15.
6- غیاث الأمم والتیاث الظلم، ص15.