ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 2 صفحه 148

2- السقیفه و فدک، جوهری، ص 63؛ السنن الکبری، بیهقی، ج 6، ص 300؛ فتح الباری، ج 7، ص 379؛ الکامل فی التاریخ، ج 2، ص 331؛ شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید معتزلی، ج 2، ص 22 و ج 6، ص 12؛ الامامه و السیاسه، تحقیق زینی، ج 1، ص 20 و تحقیق شیری، ج 1، ص 31؛ السیره الحلبیه، ج 3، ص 485؛ مروج الذهب، ج 2، ص 309؛ روضه المناظر، چاپ شده در حاشیه الکامل فی التاریخ، ج 7، ص 164 و 165؛ شرح احقاق الحق (الملحقات)، ج 25، ص 256؛ تتمه المختصر فی اخبار البشر، ابن وردی، یکی از نسخه های کتابخانۀ استانبول، ص 53؛ کتاب الاربعین، شیرازی، ص 154؛ بحار الانوار، ج 10، ص 427 و ج 28، ص 312 و 349 و 358 و 391 و ج 29، ص 333؛ نهج السعاده، ج 1، ص 47. و ر.ک: تاریخ الامم و الملوک، ج 3، ص 208؛ تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 116.

باز زد؟ چرا بر اساس برخی متون _ که در پاسخ به پرسش شمارۀ 32 آمده _ هیچ گاه با آنان بیعت نکرد؟

سوم: اگر این ادعا درست است، پس چرا امام علی صلوات الله علیه در خطبۀ شقشقیه، به گونه ای از ابوبکر یاد می کند که با این سخن سازگار نیست؟ همچنان که با صراحت می فرماید: پیش از آن که ابوبکر مسلمان شود و نماز بخواند، من مسلمان بودم و نماز می خواندم.(1).

این ها بدون در نظر گرفتن این نکته است که حضرت زهرا صلوات الله علیها در حالی از دنیا رفت که با ابوبکر و عمر، قطع ارتباط کرده بود و از آنان خشمگین و ناراحت بود و وصیت کرده بود که آن دو در تشییع و دفنش حاضر نشوند. به همین خاطر وصیت کرده بود که شبانه به خاک سپرده شود.