ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 2 صفحه 166

1- جواهر الاخبار و الآثار، ج 2، ص 191.

2- میزان الاعتدلال، ذهبی، ج 1، ص 139؛ لسان المیزان، عسقلانی، ج 1، ص 268؛ قاموس الرجال، تستری، ج 11، ص 492.

3- البحر الزخار، ج 2، ص 192.

4- الامام الصادق علیه السلام و المذاهب الاربعه، ج 5، ص 283. و ر.ک: نیل الاوطار، ج 2، ص 19؛ فلک النجاه، فتح الدین حنفی، ص 292 به نقل از محب طبری در احکام.

5- نیل الاوطار، ج 2، ص 19؛ الاحکام یحیی بن حسین، ج 1، ص 84.

محمد بن منصور مرادی می گوید:

از احمد بن عیسی پرسیدم: «وقتی اذان می دهی، آیا حی علی خیر العمل می گویی؟». گفت: «آری». گفتم: «هم در اذان و هم در اقامه؟». گفت: «آری؛ ولی مخفیانه می گویم».

محمد بن جمیل، از نصر بن مزاحم، از ابوجارود برایم نقل کرد که ابوجعفر در اذان و اقامه، حی علی خیر العمل می گفت.

از ابوجارود نقل شده است که حسان گفت: در خراسان برای یحیی بن زید اذان گفتم. او به من دستور داد که حی علی خیر العمل بگویم.(1).

ازامام علی بن الحسین صلوات الله علیه روایت شده است که فرمود: هر گاه رسول خدا صلی الله علیه و آله صدای مؤذن را می شنید، همان جمله را تکرار می کرد. وقتی مؤذن می گفت: «حی علی الصلاه، حی علی الفلاح، حی علی خیر العمل»، می فرمود: «لاحول و لاقوّه الا بالله».(2).

30. امام محمد بن علی الباقر صلوات الله علیهما از پدرش علی بن الحسین صلوات الله علیهما نقل کرده است که پس از گفتن حی علی الفلاح، می گفت: حی علی خیر العمل.(3).

31. زرکشی در کتاب بحر المحیط می گوید: «از جمله موضوعاتی که همانند سایر مسائل در آن اختلاف وجود دارد، این است که ابن عمر که بزرگ