ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 2 صفحه 210

1- تاریخ الامم و الملوک، چاپ مؤسسه عزالدین، بیروت، سال 1405 ق، ج 2، ص 218 و چاپ مؤسسه اعلمی، ج 3، ص 285؛ الفائق فی غریب الحدیث، ج 1، ص 50 و چاپ دار الکتب العلمیه، ج 1، ص 59. و ر.ک: البدایه و النهایه، ج 7، ص 158؛ شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید معتزلی، ج 12، ص 5 و 164؛ تاریخ المدینه، ابن شبه، ج 3، ص 941؛ الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، ج 3، ص 61؛ غریب الحدیث، ابن قتیبه، ج 1، ص 291.

دیکته کرده اند، یا به دروغ از زبان وی نقل نموده اند. مؤید این مطلب، بخش پایانی آن کلام است که می گوید: «رخت بربست و در راه های گوناگون رهایشان ساخت که گمراه، در آن راه نمی یابد و هدایت یافته، در آن اطمینان پیدا نمی کند».

2. جناب سید رضی رحمه الله نامی از عمر بن خطاب نمی برد؛ بلکه در نهج البلاغه می نویسد: «از جمله سخنان امام علی صلوات الله علیه است که می فرماید: آفرین بر فلانی که کجی را راست کرد...». عده ای از اجتهاد خود بهره جسته اند و این سخن را بر عمر تطبیق داده اند. روشن است که آنان در این اجتهاد خود، به خطا رفته اند.

3. قطب راوندی می نویسد: «امام علی صلوات الله علیه با این سخنان، یکی از یارانش را به نیک منشی می ستاید و می فرماید که او پیش از فتنه _ که بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله رخ داد و مردم برای خود خلیفه انتخاب کردند و دیگری را بر امام علی صلوات الله علیه ترجیح دادند _ از دنیا رخت بربست».(1)