ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 3 صفحه 100

الاشاعه، ابویعلی، ابن جوزی، تفتازانی و سیوطی نقل شده است که می توانید به آدرس های ذکر شده در پاورقی رجوع کنید.(1).

ذهبی می گوید: «یزید به شدت دشمن اهل بیت بود. مسکرات می نوشید و دست به اعمال منکر می زد. دولت او با کشتن حسین آغاز شد و با واقعۀ حره به پایان رسید».(2).

ابن خلدون دربارۀ کشته شدن امام حسین صلوات الله علیه توسط یزید لعنه الله می نویسد: «کشتن حسین از کارهایی است که فسق یزید را تأکید می کند. حسین در این ماجرا به مقام شهادت رسید».(3).

این ها مشتی از خروار بود و عاقل را یک اشاره کافی است.

ج: شواهدی از رفتار یزید

یزید لعنه الله در بسیاری از موارد، به شادی و خشنودی اش از کشتن امام حسین صلوات الله علیه تصریح کرده است. او به نعمان بن بشیر می گوید: «سپاس خدایی را که حسین را کشت».(4).

حرکات و رفتار او، نشان دهندۀ این رضایت و شادی است. سیوطی و ابن جریر نوشته اند: «وقتی حسین به قتل رسید، یزید خوشحال شد و جایگاه ابن زیاد را ارتقا بخشید و به او را صله و انعام داد و به خاطر کارهای او، شادمانی کرد؛ اما بعدها پشیمان گردید و مسلمانان از او منزجر شدند و کینه اش را به دل گرفتند».(5).

جاحظ سخنی دارد که خلاصه اش این است: «منکراتی که یزید مرتکب شد _ از قبیل کشتن حسین، به اسارت بردن دختران پیامبر صلی الله علیه و آله، چوب زدن بر دندان های حسین، ترساندن اهل مدینه و ویران کردن کعبه _ نشان دهندۀ قساوت قلب و خشونت

1- روح المعانی، ج 26، ص 72 و 73؛ و ر.ک: المنتظم، ابن جوزی، ج 5، ص 342 و 345؛ الصواعق المحرقه، ج 2، ص 580 و 634 و 635.
2- شذرات الذهب، ج 1، ص 69.
3- مقدمه ابن خلدون، ص 181.
4- ر.ک: مقتل الحسین، خوارزمی، ج 2، ص 59 و چاپ دیگر، ص 35.
5- ر.ک: الکامل فی التاریخ، چاپ دار صادر، ج 4، ص 87؛ تاریخ الخلفاء، چاپ دار الفکر، ص 195؛ سیر اعلام النبلاء، ج 3، ص 317؛ معالی السبطین، حائری، ج 2، ص 187؛ مقتل الحسین، مقرم، ص 34.