ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 3 صفحه 101

و بداندیشی و کینه توزی و بغض و نفاق و خروجش از ایمان و دشمنی اش با اهل بیت است».(1).

تفتازانی می گوید: «حقیقتاً رضایت یزید از قتل حسین و شادی او از این کار و اهانتش به اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله، متواتر معنوی است؛ اگر چه تفصیل و جزئیات آن، خبر واحد است. ما در مورد کار و حتی ایمان او، هیچ احتیاطی نمی کنیم و خواستار لعنت خداوندی بر او و یاران و مددکارانش هستیم».(2).

سبط ابن جوزی می نویسد: «به گفتۀ غزالی، ادعا کرده اند که حسین اشتباهی کشته شد. چگونه چنین چیزی ممکن است؟ امکان اشتباه در مورد حسین وجود نداشت؛ چون علیه او جنگ به راه انداختند و یزید در مورد او، به ابن زیاد نامه نوشت و به کشتن حسین تشویق کرد و آب را بر او بست و وی را با لب تشنه کشت و خاندانش را بدون لباس مناسب، بر جهاز شتران سوار کرد و به همراه سر مبارک، روانۀ اسارت نمود و با چوب دستی، بر دندان های حسین کوبید».(3).

ابن جوزی دربارۀ بیعت یزید لعنه الله می گوید: «از او کارهایی سر زد که هر یک به تنهایی، موجب گسستن پیمان خلافت می شود؛ از جمله: غارت مدینه، هدف قرار دادن کعبه با منجنیق، کشتن حسین و خاندانش، چوب زدن بر دندان هایش و حمل سرها بر فراز نیزه ها».(4).

یزید لعنه الله به امام سجاد صلوات الله علیه گفت: «ای علی بن الحسین! رفتار خدا با پدرت را چگونه دیدی؟». سپس دربارۀ او، با اطرافیانش مشورت کرد و آن ها به کشتن وی نظر

1- آثار الجاحظ، ص 128 و 129.
2- ر.ک: شذرات الذهب، ج 1، ص 68 و 69؛ شرح العقائد النسفیه، تفتازانی، ص 188؛ فیض القدیر، ج 3، ص 109؛ تفسیر الآلوسی، ج 26، ص 72؛ فلک النجاه، ص 93.
3- تذکره الخواص، ص 64. و ر.ک: الصواعق المحرقه، ج 2، ص 631.
4- مقتل الحسین، مقرم، ص 11 و چاپ دیگر، ص 31 به نقل از الفروع، چاپ المنار، سال 1345 ق، باب قتل اهل البغی.