ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 3 صفحه 102

دادند.(1) او سکوت کرد. به همین خاطر، حضرت زینب علیها السلام یزید را سرزنش نمود.(2).

همچنین آن ملعون به امام سجاد صلوات الله علیه گفت: «هر مصیبتی که به شما برسد، نتیجۀ کار خودتان است».(3).

و گفت: «پدر و پدربزرگت می خواستند امیر شوند. خدا را شکر که آن دو را خوار کرد و خون شان را ریخت».(4).

او سر مبارک امام حسین صلوات الله علیه را طلبید و با چوبی که در دست داشت، به دندان های مبارکش کوبید(5).

و گفت: «ای حسین! نتیجۀ سرکشی خود را دیدی».(6).

جایزۀ یزید به ابن زیاد

هنگامی که عبیدالله بن زیاد، امام حسین صلوات الله علیه را به قتل رساند، یزید لعنه الله به او یک میلیون درهم جایزه داد.(7).

پس از شهادت امام حسین صلوات الله علیه، وقتی سلم بن زیاد، برادر عبیدالله بن زیاد، نزد یزید رفت، یزید به او گفت: «محبت شما پسران زیاد، بر آل ابوسفیان واجب شد».(8).

1- اثبات الوصیه، ص 143. و ر.ک: الفتوح، ابن اعثم، چاپ دار الاضواء، ج 5، ص 130.
2- بلاغات النساء، احمد بن ابی طاهر، ص 21؛ مقتل الحسین، خوارزمی، ج 2، ص 62؛ اخبار الزینبیات، عبیدلی، ص 86؛ اللهوف، چاپ 1369 ق، ص 79.
3- ر.ک: الکامل فی التاریخ، ج 4، ص 87؛ تاریخ الامم و الملوک، ج 4، ص 352 و 355؛ تفسیر القمی، ج 2، ص 352 در تفسیر همین آیه از سوره شوری؛ تذکره الخواص، ص 262؛ مقاتل الطالبین، ص 120؛ الارشاد، مفید، ج 2، ص 120؛ سیر اعلام النبلاء، ج 3، ص 320.
4- الفتوح، ابن اعثم، چاپ دار الاضواء، ج 5، ص 131. و ر.ک: مناقب آل ابی طالب، ج 3، ص 309؛ بحار الانوار، ج 45، ص 175 و 176؛ العوالم، الامام الحسین، ص 411؛ شجره طوبی، ج 1، ص 164.
5- مقتل الحسین، مقرم، ص 454؛ الاتحاف بحب الاشراف، ص 23؛ الکامل فی التاریخ، چاپ دار صادر، ج 4، ص 85؛ تذکره الخواص، ص 148؛ الصواعق المحرقه، ج 2، ص 580؛ الفروع، ابن مفلح، ج 3، ص 549؛ شرح مقامات حریری شریشی، ج 1، ص 93. و ر.ک: مجمع الزوائد، ج 9، ص 195؛ الفصول المهمه، ابن صباغ، ص 205؛ الخطط، مقریزی، ج 2، ص 289؛ البدایه و النهایه، چاپ دار احیاء التراث، ج 6، ص 260؛ مناقب آل ابی طالب، مطبعه حیدریه، ج 3، ص 261؛ سیر اعلام النبلاء، ج 3، ص 319 و 320 و 309.
6- الکواکب الدریه، مناوی، ج 1، ص 56.
7- الفتوح، ابن عثم، چاپ دار صادر، ج 5، ص 135.
8- الفتوح، ابن اعثم، چاپ دار صادر، ج 5، ص 36؛ ینابیع الموده، چاپ دار الاسوه، ج 3، ص 31؛ الصراط السوی فی مناقب آل النبی، ص 85.