ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 3 صفحه 103

یزید لعنه الله پس از کشته شدن امام حسین صلوات الله علیه به ابن زیاد لعنه الله نوشت: «تو به بالاترین جایگاهی که می توانستی، رسیدی؛ همان گونه که شاعر می گوید: بالا رفتی و از ابرها گذشتی. جز جایگاه خورشید، محلی برای نشستن تو نیست. نزد من آی تا به خاطر کاری که کرده ای، به تو جایزه دهم». وقتی عبیدالله نزد او رفت، یزید به استقبال وی شتافت و میان دو چشمش را بوسید و او را بر تخت شاهی نشاند و نزد زنان خود برد و به آوازه خوان گفت: «آواز بخوان» و به ساقی گفت: «بنوشان. شرابی به من بنوشان که درونم را سیراب کند. سپس همانند آن را به ابن زیاد بنوشان. او در نزد من، جایگاه امانت و رازداری دارد و بر مرز غنیمت و جهاد من پاسبان است. ابن زیادی که قاتل آن شورش گر _ یعنی حسین _ است و نابود کنندۀ دشمنان و حسودان می باشد». یزید لعنه الله یک میلیون درهم به ابن زیاد و عمر بن سعد داد و مالیات یک سال عراق را به او واگذار کرد.(1).

وقتی یزید در بوستان خضرای خود بود و خبر کشته شدن امام حسین صلوات الله علیه را شنید، تکبیر بلندی گفت.(2) وقتی اسیران به شام رسیدند، اطرافیانش را فراخواند و همگی بر او وارد شدند و پیروزی اش را تبریک گفتند».(3) وقتی سر مبارک امام حسین صلوات الله علیه در برابرش قرار گرفت، با چوبدستی بر دندان های مبارک امام زد و گفت: «قوم مان از در انصاف با ما وارد نشد؛ ولی شمشیرهایی که در دست ماست و از آن ها خون می چکد، انصاف را برقرار کرد. ما فرق مردانی را شکافتیم که برایمان عزیز بودند،

1- ر.ک: شرح الاخبار، چاپ مرکز نشر اسلامی، قم، ج 3، ص 253؛ مرآه الزمان فی تواریخ الاعیان، ص 106؛ تذکره الخواص، ص 290؛ مروج الذهب، ج 3، ص 67.
2- . تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 222.
3- البدایه و النهایه، چاپ 1966 میلادی، ج 8، ص 197 و چاپ دار احیاء التراث العربی، ج 8، ص 215؛ تاریخ الامم و الملوک، چاپ مؤسسه اعلمی، ج 4، ص 293؛ و ر.ک: سیر اعلام النبلاء، ج 3، ص 309.