ترازوی حقیقت ترجمه میزان الحق جلد 3 صفحه 174

المقاصد الحسنه، نوشتۀ سخاوی؛ اتقان ما یحسن من بین الاخبار الدائره علی الالسن؛ موضوعات، نوشتۀ صنعانی؛ الاسرار المرفوعه فی الاحادیث الموضوعه، متشکل از دو کتاب اسرار المرفوعه صغری و اسرار المرفوعه کبری، نوشتۀ قاری؛ العلل، نوشتۀ دار قطنی؛ اللآلی المنثوره فی الاحادیث المشهوره؛ تمییز الطیب من الخبیث فیما یدور علی السنه الناس من الحدیث؛

الدرر المنتثره فی الاحادیث المشتهره. همچنین می توانید به کتاب المجروحون، نوشتۀ ابن حبان؛ میزان الاعتدلال، نوشتۀ ذهبی؛ لسان المیزان، نوشتۀ عسقلانی مراجعه کنید.

دوم: جلوگیری ابوبکر و عمر از نقل و نوشتن حدیث، و سوزاندن آنچه که صحابه در زمان پیامبر صلی الله علیه و آله نوشته بودند، و استمرار این عمل تا ده ها سال و بلکه طبق برخی گفته ها تا سال 143 یا 145ﻫ.ق،(1) و فرصت دادن به علمای یهودی و مسیحی برای اشغال مساجد مسلمین و سر دادن شعار «بدون دغدغه از بنی اسرائیل حدیث نقل کنید»، نتیجه ای جز کم یاب شدن احادیث پیامبر صلی الله علیه و آله و شایع شدن یاوه و اراجیف در میان مسلمانان نداشت و تنها شیعیان اهل بیت علیهم السلام از این آفت به دور ماندند.

سوم: علی رغم انواع ستم هایی همچون قتل و زندان و آزار و آوراگی که به شیعیان و امامان ایشان روا داشتند، نقل حدیث در نزد شیعیان، از تحریف و اختلاف و جاسازی احادیث غیر صحیح در میان احادیث صحیح، در امان ماند؛ چون امامان، پاسدار و نگهبان واقعی احادیث بودند و دروغ گویان و حدیث تراشان را به شیعیان معرفی می کردند و از همنشینی و فراگیری حدیث از این افراد، برحذر می داشتند. همچنین نوشته های شیعیان را می خواندند و ایراد ها را برطرف می نمودند.