اصول دین و وسیله النجاه صفحه 11

بنابراین همۀ انسان ها هنگام دچار شدن به گرفتاری و ناراحتی و بیماری های سخت، در حالی که امیدشان از دیگران قطع شود، به خدای خویش روی می آورند. و چنان چه در تاریکی های صحرا و دریا گرفتار شوند و با امواج سرکش و متلاطم دست به گریبان گردند، باز متوجه پروردگار خود شده، از او یاری خواهند و راه نجات جویند، و خدای مهربان حاجت شان را روا نموده و آنان را از گرداب های مخوف و امواج سهمگین رهایی بخشد.

ولی متاسفانه بیشتر آن مردم وقتی از این گرفتاری ها خلاص می شوند، شکر خدای را به جای نمی آورند، و خدای متعال برای اتمام حجت بارها آنان را به بلاهای ناهنجار دچار می سازد تا او را از یاد نبرند و همواره به ساحت مقدس او متوجه باشند. و برای رسیدن به این مقصود پیامبران را بر انگیخت تا این مطلب را به مردم برسانند و پرده های غفلت را بر کنار نمایند و دل های ایشان را به یاد خدا روشن سازند.

از این جهت پیامبران به اثبات کردن وجود خداوند نیازمند نبودند، بلکه وظیفه آنان یادآوری آن ذات مقدس بوده است. این معنا از قرآن مجید از آیات مربوط به بعثت رسولان آشکار است. رسولان خدا هنگام بعثت می فرمودند:

]اعْبُدُوا اللهَ مَا لَکُم مِن اِلهٍ غَیرُهُ [(1) و اتقوا الله؛

خدای را بپرستید. غیر از او خدایی نیست. و حرمت و عظمت او را ملاحظه کنید. و پرهیزگار باشید.

امام عسکری† در تفسیرکلمه «الله» می فرماید:

«الله» کسی است که خلایق هنگام سختی ها به او روی آورند.(2)

و پیامبر اسلام وقتی که به رسالت مأمور گشت، برای اثبات خدا به آوردن دلیل و برهان نپرداخت؛ زیرا به آن حضرت خطاب رسید:

]یَا أَیُّهَا المُدَّثِّرُ * قُمْ فَأَنْذِرْ* وَرَبَّکَ فَکَبِّر[؛(3)

1- المؤمنون(23)، آیه 32.
2- تفسیر امام حس عسکری†، ص21، ح5؛ بحارالأنوار، ج4، ص182، ح7 (باب دوم از ابواب أسمائه تعالی از کتاب التوحید).
3- المدثر (74)، آیات 1 3.