اصول دین و وسیله النجاه صفحه 114

و پیغمبرˆ فرموده:

هر چه در امم سابقه واقع شده در این امت نیز واقع خواهد شد.(1)

و اما موضوع سوم: دلالت آیات شریفۀ قرآن بر خصوص رجعت به اضافه آیات شریفه ای که گذشت؛

آیۀ اول، می فرماید:

]وَحَرَامٌ عَلَی قَرَیَهٍ أَهْلَکْنَاهَا أنَّهُم لَا یَرجِعُونَ[؛(2)

اهل دیاری که ما هلاک گردانیدیم دیگر زندگانی دنیا بر آنان حرام است و هرگز به دنیا رجعت نخواهند کرد.

عالم جلیل علی بن ابراهیم قمی که از اساتید شیخ کلینی است، در تفسیر خود به سند صحیح از امام باقر و صادقB نقل نموده که فرموده اند:

اهل هر دیاری که خداوند آن ها را در دنیا به عذاب خود هلاک فرموده، در رجعت بر نخواهند گشت.(3)

و این آیۀ شریفه از بزرگترین ادله رجعت است. برای آن که تمام افراد مسلمین قبول دارند که همه مردم از اولین و آخرین در قیامت کبری محشور خواهند شد، چه افرادی که به عذاب هلاک شده یا کسانی که هلاک نشده اند، پس مقصود در این آیه رجعت است، و اما در قیامت کبری همه محشور خواهند شد.

آیه دوم:

]إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِینَ آمَنُوا فِی الحَیَاهِ الدُّنیَا وَیَومَ یَقُومُ الْأَشهَادُ[؛ (4)

1- شیخ حر عاملی متجاوز از بیست روایت در اثبات این موضوع نقل نموده و فرموده: این روایات عامه و خاصه نقل نموده اند؛ و علامه مجلسی در بحارالأنوار، ج28، ص3 34 (باب اول از کتاب الفتن و المحن) روایاتی از عامه و خاصه نقل کرده. و نیز رجوع شود به بحارالأنوار، ج36، ص284 (باب 41 از ابواب نصوص علی أمیرالمؤمنین† از کتاب تاریخ أمیرالمؤمنین†). و در مستدرک سفینه البحار، ج2، ص54 «ماده: جری» سایر مواضع روایت را ذکر نموده ام، (مؤلف).
2- الأنبیاء (21)، آیه 95.
3- تفسیر القمی، ج2، ص76؛ بحارالأنوار، ج53، ص60، ح49 (باب 29 از ابواب النصوص من الله تعالی... از کتاب تاریخ الإمام الثانی عشر).
4- غافر (40)، آیه 51.