اصول دین و وسیله النجاه صفحه 129

سیرۀ پیغمبران گذشته بر این بوده که در گرفتاری ها متوسل به محمد و آل محمدصلوات الله علیهم اجمعین می شدند، و خداوند را به حق آنان و شأن و جلال آن بزرگواران قسم می دادند، و آنان را شفیع بین خود و پروردگار قرار می دادند که حاجت آن ها برآورده و رفع گرفتاری از آنان می شد.

برای نمونه علامه مجلسی از کتاب درّالثمین نقل فرموده که در تفسیر آیه شریفه ]فَتَلَقَّی آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلَمَاتٍ فَتَابَ عَلَیهِ (1)[ روایت شده که:

حضرت آدم زمانی که اسماء پیغمبر و ائمه‰ را بر ساق عرش مشاهده کرد، جبرئیل† او را تلقین نموده و عرض کرد: بگو: یَا حَمِیدُ بِحَقِّ مُحَمّدٍ، یَا عَالِی بِحَقِّ عَلِیٍّ، یَا فَاطِرُ بِحَقِّ فَاطِمَهَ، وَیَا مُحْسِنُ بِحَقِّ الحَسَنِ وَالحُسَینِ وَمِنْکَ الإِحْسَانُ. چون این کلمات بر زبان آدم† جاری شد، و به نام مبارک حسین† رسید، قلب آدم شکست و اشک چشم او جاری گشت. سبب آن را از جبرئیل پرسید و او عرض کرد: ای آدم، این حسین فرزند تو به مصیبتی مبتلا خواهد شد که تمام مصائب نزد آن کوچک نماید. فرمود: ای برادر، جبرئیل! آن مصیبت چیست؟ عرض کرد: این حسین بدون یار و یاور، تشنه؛ کشته خواهد شد، و ای کاش او را می دیدی که ناله غربت و تشنگی او بلند شده و چنان عطش بر او غالب گشته که بین او و آسمان مثل دود و غبار حائل گردیده است، و هیچ کس جواب او را ندهد مگر به شمشیرها، و مانند گوسفند سر او را از قفا جدا نمایند و اموال او را به غارت برند، و سر مقدس او و یارانش را در شهرها بگردانند، و زنان آنان را به اسیری برند. در این هنگام جبرئیل و