اصول دین و وسیله النجاه صفحه 133

ودر کتاب نفیس الغدیر مرقوم فرموده که:

سیره عمل مسلمین از صدر اسلام تا حال جاری شده برزیارت قبوری که پیغمبر مرسلی، یا امامی، یا بزرگی از بزرگان دین، در آن دفن شده. و از همه افضل و بهتر قبر مقدس پیغمبر گرامی است. و نماز نزد این قبور پاک، و دعا کردن و تبرک و توسل به صاحب قبر، و تقرب به سوی پروردگار، به زیارت این مشاهد مقدسه از امور مقبوله نزد تمام فرق مسلمین است. و جماعتی از علمای برجسته مسلمین نقل اجماع نموده اند بر فضیلت و استحباب زیارت قبر منور پیغمبرˆ و این موضوع مورد اتفاق تمام فرق مسلمین بوده، تا آن که ابن تیمیه حرانی مخالفت کرده و فتوا داد به حرمت زیارت قبر پیغمبر اکرمˆ پس علماء و قضات آن زمان و بعد آن او را تکفیر نموده اند و خون و مال او را حلال دانسته اند.(1)

و در ص 93 از پیغمبر نقل کرده که فرمود:

کسی که قبر مرا زیارت نماید، شفاعت من برای او ثابت است.

و این روایت را متجاوز از چهل نفر از علمای عامه نقل کرده اند و حکم به صحت آن نموده اند.(2)

و به همین مفاد روایات دیگری نقل کرده که پیغمبرˆ فرمود:

کسی که قبر مرا زیارت کند، گویا در حال حیات من مرا زیارت کرده است.(3)

و کسی که حج خانۀ خدا کند و مرا زیارت نکند، به من جفا کرده است.(4)

و سایر روایات مربوطه را نیز نقل کرده و به 22 حدیث اکتفا نموده و این احادیث را متجاوز از صد و پنجاه نفر از علماء عامه نقل فرموده اند.(5)

1- الغدیر، ج5، ص133 (باب زیاره المشاهد العتره الطاهره).
2- الغدیر، ج5، ص143 147 (باب الحث علی زیاره النبیˆ).
3- الغدیر، ج5، ص15.
4- الغدیر، ج5، ص152.
5- الغدیر، ج5، ص153 164.