- مقدمه تحقیق 1
- مقدمه مؤلف 7
- اشاره 9
- اصل1: شناختن خداوند و اعتقاد به یکتایی او 9
- 1. شناخت فطری 10
- 2. شناخت از راه استدلال 12
- پاسخ به یک اشکال 14
- دلایل وحدانیت پروردگار 16
- بیانی دیگر در اثبات وحدانیت 17
- صفات پروردگار جهان و جهانیان 18
- صفات سلبیه 20
- اصل2: عدل خداوند متعال 23
- اشاره 23
- دلالت عقل بر عدل خداوند 24
- دلایل نقلی 24
- اشاره 25
- اصل3: پیغمبرشناسی 25
- 1. نبوت عامه 26
- 2. نبوت خاصه 27
- اصل4: امام شناسی 30
- اشاره 30
- گفتار دوم: تعیین کننده امام 31
- گفتار اوّل: نیاز به امام 31
- گفتار سوم: چه کسانی از جانب خداوند برای امامت معرفی شدند 33
- باب اوّل: احادیث قدسی 33
- باب دوم: تصریحات پیامبر 34
- باب چهارم: روایاتی از حسنین 48
- باب سوم: احادیث علوی 48
- باب پنجم: احادیثی از امام سجاد 49
- باب ششم: روایاتی از امام باقر 50
- باب هفتم: تصریحات امام صادق بر امامت ائمه 51
- باب هشتم: روایاتی از امام کاظم 52
- باب دهم: روایات امام جواد در باب جانشینان پیامبر 52
- باب یازدهم: امام دهم و مسئلۀ خلافت 52
- باب نهم: احادیثی از ثامن الحجج 52
- نصوص وارده بر امامت حضرت مهدی و غیبت آن حضرت 53
- باب دوازدهم: روایات امام عسکری در تصریح امامت ولی عصر 53
- ائمه هدی به جمیع معجزات انبیا قادرند 57
- پی نوشت 60
- تأملی در حادثۀ غدیر خم 98
- اصل5: معاد روز قیامت 106
- اشاره 106
- رجعت (قیامت صغری) 107
- قیامت کبری 117
- اشاره 120
- کتاب وسیله النجاه 120
- فصل1: در وجوب توسل و بیان حقیقت وسیله 122
- فصل2: توسلات انبیای سلف 128
- فصل3: در فضیلت تبرک به مزار شریف پیامبر گرامی اسلام و ائمۀ اطهار 130
- فصل4: در اقامۀ عزاء و بکاء و ابکاء بر مصائب ائمۀ اطهار 134
- فصل5: در جواز لطمه بر صورت زدن و موی کندن و پیراهن چاک زدن 138
- خاتمه: در دفع شبهۀ موهوم 141
- نمایه آیات 147
- نمایه ها 147
- نمایه روایات 151
- کتابنامه 152
- چکیده عربی و انگلیسی 161
را برای خود قرار نمی داد، چگونه مردم اقرار به رحمانیت او و درخواست رحمت می کردند؟
همچنین بقیه اسماء حسنای الهی که همه آن توقیفی است. پس این الفاظ و اسماء به تنهایی حقیقت خالق نیست، بلکه با این اسماء و الفاظ یادی از آن حقیقت خالق می شود. پس اگر کسی به تنهایی این الفاظ و اسماء را عبادت کند کافر است. چون خداوند این الفاظ و اسماء را برای یادآوری بندگان قرار داده و مجعول خداست. و اگر کسی این الفاظ را با آن حقیقت، هر دو را عبادت کند مشرک است. و اگر کسی عبادت آن حقیقت را که این الفاظ اسماء و صفات اوست بنماید، از اصحاب امیرالمؤمنین بوده و بر حق می باشد.(1)
پس خالق، معانی خارجی این الفاظ که اشاره به اوست می باشد و معانی ذهنی، خیال است.
1- اشاره است به حدیث:ِ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا عَبْدِاللَّهِ عَنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَاشْتِقَاقِهَا؟ فَقَالَ: اللَّهُ مُشْتَقٌّ مِنْ إِلَهٍ وَإِلَهٌ یَقْتَضِی مَأْلُوهاً، وَالِاسْمُ غَیْرُ الْمُسَمَّی فَمَنْ عَبَدَ الِاسْمَ دُونَ الْمَعْنَی فَقَدْ کَفَرَ وَلَمْ یَعْبُدْ شَیْئاً، وَمَنْ عَبَدَ الِاسْمَ وَالْمَعْنَی فَقَدْ أَشْرَکَ وَعَبَدَ الِاثْنَیْنِ؛ وَمَنْ عَبَدَ الْمَعْنَی دُونَ الِاسْمِ فَذَاکَ التَّوْحِیدُ أَفَهِمْتَ یَا هِشَامُ! قَالَ قُلْتُ: زِدْنِی قَالَ: لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ تِسْعَهٌ وَتِسْعُونَ إِسْماً، فَلَوْ کَانَ الِاسْمُ هُوَ الْمُسَمَّی لَکَانَ کُلُّ إِسْمٍ مِنْهَا هُوَ إِلَهاً وَلَکِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ مَعْنًی یُدَلُّ عَلَیْهِ بِهَذِهِ الْأَسْمَاءِ وَکُلُّهَا غَیْرُهُ؛ یَا هِشَامُ الْخُبْزُ إِسْمٌ لِلْمَأْکُولِ وَالْمَاءُ إِسْمٌ لِلْمَشْرُوب وَالثَّوْبُ اسْمٌ لِلْمَلْبُوسِ وَالنَّارُ إِسْمٌ لِلْمُحْرِقِ أَفَهِمْتَ یَا هِشَامُ فَهْماً تَدْفَعُ بِهِ وَتُنَافِرُ أَعْدَاءَنَا وَالْمُلْحِدِینَ فِی اللَّهِ وَالْمُشْرِکِینَ مَعَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ غَیْرَهُ. قُلْتُ: نَعَمْ. فَقَالَ: نَفَعَکَ اللَّهُ بِهِ وَثَبَّتَکَ یَا هِشَامُ. قَالَ هِشَامٌ: فَوَ اللَّهِ مَا قَهَرَنِی أَحَدٌ فِی التَّوْحِیدِ حِینَئِذٍ حَتَّی قُمْتُ مَقَامِی هَذَا. التوحید، ص220، ح13 (باب 29)؛ ر.ک: بحارالأنوار، ج4، ص157، ح2 (باب اوّل از ابواب أسمائه تعالی از کتاب التوحید).