اصول دین و وسیله النجاه صفحه 26

این اصل شامل دو گفتار است. گفتار اوّل در نبوت عامه است و گفتار دوم در نبوت خاصه.

1. نبوت عامه

بشر از چند جهت به پیغمبر نیازمند است:

الف. امور زندگی انسان بدون اجتماع و آمیزش و معامله منظم و مرتب نخواهد شد، بلکه زندگانی بدون آن محال است. برای این که انسان نمی تواند به تنهایی معاش دنیوی خود را ادامه دهد، بلکه باید هریک دیگری را در تهیه خوراک و لباس و سایر احتیاجات زندگی یاری نمایند، تا نظام دنیا منظم شود. و بشر در اجتماع و معاشرت و معامله به قانونی محتاج اند که امور آنان را بر طریق راستی و حکمت قرار دهد، و چون خودشان نیز تمام جهات مصالح و مفاسد خود را نمی دانند تا قانون وضع نمایند، پس باید این قانون از طرف خدای دانا و توانا و حکیم باشد. و آورنده این قانون پیامبر خواهد بود.

ب. چون موارد رضایت و غضب پروردگار بر انسان ها پوشیده است و تمام مردم قابل نزول مَلَک یا الهام از جانب پروردگار نیستند، باید آفریدگار جهان برای بیان موارد خشنودی و غضب خود عده ای را به عنوان پیغمبر اعزام نماید تا به موارد رضایت و خشنودی خدای عزیز امر نموده و از موارد غضب نهی فرمایند.

ج. به جهت راهنمایی و شناختن مصالح و مفاسد و منافع و مضار خود مخلوق، چون قوای بشری تمام خوبی ها و بدی ها و سود و زیان خود و دیگران را درک نمی کنند.

د. جهت رفع اختلافات از دانشمندان بشر در علوم و عقاید؛ چنان که خداوند در سورۀ بقره