اصول دین و وسیله النجاه صفحه 97

این که دریاها و کشتی های که در آن جریان داشت را دیدم سپس ماهی از آن در آورد و به من عطا نمود و من به فرزندم محمد گفتم: این را ببر به خانه، پس او برد و ما از این ماهی سه (روز) خوردیم.

(84*) اثبات الهداه، ج4، ص32، ح2:

عن أبی عبداللّه† فی حدیث أنه لما حضرت الحسن بن علی† الوفاه دعا محمّد بن علی. یعنی ابن الحنفیه. فقال له بعد کلام: یَا مُحَمَّدَ بن عَلِیٍّ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ الْحُسَیْنَ بن عَلِیٍّ† بَعْدَ وَفَاهِ نَفْسِی إِمَامٌ مِنْ بَعْدِی وَعِنْدَ اللَّهِ جَلَّ اسْمُهُ فِی الْکِتَابِ وِرَاثَهً مِنَ النَّبِیِّˆ أَضَافَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ فِی وِرَاثَهِ أَبِیهِ وَأُمِّهِ، فَعَلِمَ اللَّهُ أَنَّکُمْ خِیَرَهُ خَلْقِهِ فَاصْطَفَی مِنْکُمْ مُحَمَّداًˆ وَاخْتَارَ مُحَمَّدٌ عَلِیّاً† وَاخْتَارَنِی عَلِیٌّ† بِالْإِمَامَهِ وَاخْتَرْتُ أَنَا الْحُسَیْنَ †. فَقَالَ لَهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ: أَنْتَ إِمَامٌ وَأَنْتَ وَسِیلَتِی إِلَی مُحَمَّدٍˆ؛

امام صادق† حدیثی را در جریان شهادت امام حسن مجتبی† نقل می کنند: که امام مجتبی† برادرشان محمد حنیفه را خواستند و فرمودند: ای محمد بن علی آیا می دانی که حسین بن علی† بعد از آن که جان من رفت، امام بعد از من است و نام او به امامت نزد خدا جل اسمه در کتاب ثبت است، امامت او به وراثت مستقیم از پیغمبرˆ است به اضافه ای از طرف خدا که وراثت از پدر و مادرش باشد، خدا دانست که شما بهترین خلق او هستید، محمدˆ را از میان شما برگزید و محمدˆ، علی† را برگزید برای امامت و علی† هم مرا برگزید برای امامت و من هم حسین† را انتخاب کردم. محمد بن علی در پاسخ او گفت: تو امامی و تو وسیله من به سوی محمدˆ می باشی.

(85*) مدینه المعاجز، ج5، ص12، ح10:

عَنْ جَابِرِ بْنِ یَزِیدَ، قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ أَبِی جَعْفَرٍ† وَهُوَ یُرِیدُ الْحِیرَهَ، فَلَمَّا أَشْرَفْنَا عَلَی کَرْبَلَاءَ قَالَ لِی: یَا جَابِرُ، هَذِهِ رَوْضَهٌ مِنْ رِیَاضِ الْجَنَّهِ لَنَا وَ لِشِیعَتِنَا، وَحُفْرَهٌ مِنْ حُفَرِ جَهَنَّمَ لِأَعْدَائِنَا. ثُمَّ إِنَّهُ قَضَی مَا أَرَادَ، ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَیَّ وَقَالَ: یَا جَابِرُ. فَقُلْتُ: لَبَّیْکَ سَیِّدِی. قَالَ لِی: تَأْکُلْ شَیْئاً؟ قُلْتُ: نَعَمْ سَیِّدِی. قَالَ: فَأَدْخَلَ یَدَهُ بَیْنَ الْحِجَارَهِ، فَأَخْرَجَ لِی تُفَّاحَهً لَمْ أَشَمَّ قَطُّ رَائِحَهَ مِثْلَهَا، لَا تُشْبِهُ رَائِحَهَ فَاکِهَهِ الدُّنْیَا، فَعَلِمْتُ أَنَّهَا مِنَ الْجَنَّهِ، فَأَکَلْتُهَا، فَعَصَمَتْنِی مِنَ الطَّعَامِ أَرْبَعِینَ یَوْماً، لَمْ آکُلْ وَلَمْ أُحْدِثْ؛

جابر بن یزید می گوید: با امام باقر† خارج شدم و قصد حایر امام حسین† نمود. هنگامی که ما به کربلا مشرف شدیم به من فرمود: ای جابر این جا باغی از باغ های بهشت برای ما و شیعیان ماست و گودالی از گودال های جهنم برای دشمنان ماست. سپس روی به من نمود و فرمود: ای جابر. گفتم بله آقای من. فرمود: چیزی می خوری؟ گفتم: بله آقای من. پس دستش را بین سنگ ها داخل کرد و یک سیبی را خارج نمود که بویی مانند آن را تا به حال از سیب های دنیا استشمام نکردم پس دانستم که از سیب های بهشتی است، آن را خوردم. پس من را تا چهل روز از خوردن و حدث سر زدن (احتیاج به مستراح) حفظ کرد.

(86*) اثبات الهداه، ج4، ص59:

عن أبی جعفر†: إن أمیر المؤمنین† قال للحسین† لما أخذ بنت یزدجرد: لَیَلِدَنَّ لَکَ مِنْهَا خَیْرُ أَهْلِ الْأَرْضِ. فَوَلَدَتْ لَهُ عَلِیَّ بن الْحُسَیْنِ† وَکَانَ یُقَالُ لَهُ ابْنُ الْخِیَرَتَیْنِ، فَخِیَرَهُ اللَّهِ مِنَ الْعَرَبِ هَاشِمٌ وَمِنَ الْعَجَمِ فَارِس؛