اصول دین و وسیله النجاه صفحه 98

امام باقر† فرمودند: همانا امیرالمؤمنین† به امام حسین† در زمانی که دختر یزدگرد را گرفتند فرمودند: از این دختر بهترین شخص روی زمین برای تو متولد خواهد شد و امام سجاد† از او متولد شد و به حضرت سجاد† فرزند دو برگزیده می گفتند زیرا برگزیده خدا از عرب هاشم بود و از عجم فارس بود.

(87*) مدینه المعاجز، ج4، ص242، ح19:

قَالَ رَسُولُ اللَّهِˆ: إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ نَادَی مُنَادٍ أَیْنَ زَیْنُ الْعَابِدِینَ، فَکَأَنِّی أَنْظُرُ إِلَی وَلَدِی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی¬طَالِبٍ† یَخْطِرُ بَیْنَ الصُّفُوفِ؛

رسول خداˆ فرمود: روز قیامت صدا زنند، زین العابدین کجا است؟ گویا می نگرم فرزندم علی بن حسین بن علی بن ابی¬طالب را، که میان صف ها راه می رود.

(88*) اثبات الهداه، ج4، ص92، ح7:

(زُهَری) عن علیِّ بن الحُسَینِ† فِی حَدِیثٍ، قال: یَا ابنَ رَسُولِ اللّهِ! إِنْ کَانَ مِنْ أَمْرِ اللّه ِ مَا لَا بُدَّ مِنهُ فَإِلَی مَن نَختَلِفُ بَعدَکَ؟ قَالَ: إلَی ابنِی هَذَا. وَ أَشَارَ إلَی محُمَّدِ ابنِه، إِنَّهُ وَصِیّی، وَوَارِثِی، وَعِیبَهِ عِلمِی، وَمَعدَنِ العِلمِ وَبَاقِرِ العِلمِ إِلَی أَن قَالَ: هَکَذَا عَهد إِلینَا رَسُولَ اللّهˆ؛

(زهری) در حدیثی به امام سجاد† عرض کرد: ای فرزند رسول خداˆ اگر امر پروردگار آمد آن امری که هیچ یک از ما ناگزیر از آن نیستیم پس از شما به نزد که باید رفت؟ فرمود: نزد این فرزندم و اشاره به جانب فرزندش محمد فرمود او وصی و وارث من و مخزن اسرار علم من و معدن علم و باقر (شکافنده) علم است، تا آن که فرمود: پیغمبر خداˆ این گونه (که دیدی به محمد وصیت کردم) به ما سفارش فرموده است.

(89*) مدینه المعاجز، ج5، ص214، ح4:

قَیْسِ ابْنِ خَالِدٍ، قَالَ: رَأَیْتُ الصَّادِقَ† وَقَدْ رَفَعَ مَنَارَهَ النَّبِیِّˆ بِیَدِه الْیُسْرَی، وَحِیطَانُ الْقَبْرِ بِیَدِهِ الْیُمْنَی، ثُمَّ بَلَغَ بِهِمَا عَنَانَ السَّمَاءِ ثُمَّ قَالَ†: أَنَا جَعْفَرٌ، أَنَا النَّهَرُ الْأَغْوَرُ، أَنَا صَاحِبُ الْآیَاتِ الْأَقْمَرِ، أَنَا ابْنُ شَبِیرٍ وَشَبَرٍ؛

قیس بن خالد می گوید: امام صادق† را دیدم که با دست چپش مناره پیامبرˆ را و با دست راستش دیوارهای قبر را گرفته پس به وسیله این دو به وسط آسمان رسید سپس فرمود: من جعفرم، من دریای عمیقم من صاحب نشانه های سفیدم، من پسر امام حسن و حسینم.

(90*) اثبات الهداه، ح4، ص221، ح23:

عَبْدِاللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ الْهَاشِمِیِّ قَالَ: کُنْتُ عِنْدَ أَبِی عَبْدِاللَّهِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ† فَدَخَلَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ طُوس، وَذَکَرَ الحَدِیثَ إِلَی أَن قَالَ: فَدَخَلَ مُوسَی بْنُ جَعْفَرٍ† وَهُوَ صَبِیٌ فَأَجْلَسَهُ عَلَی فَخِذِهِ وَأَقْبَلَ یُقَبِّلُ مَا بَیْنَ عَیْنَیْهِ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَیَّ وَقَالَ: یَا طُوسِیُّ إِنَّهُ الْإِمَامُ وَالْخَلِیفَهُ وَالْحُجَّهُ بَعْدِی؛

عبدالله¬بن¬فضل هاشمی می گوید: نزد امام صادق† بودم پس مردی از اهل طوس وارد شد و خبری را می گفت تا این که حضرت کاظم† در حالی که طفل بود وارد شد و بر روی پای حضرت نشست و حضرت (صادق†) پیشانی او را بوسید سپس ملتف شد به سوی من و فرمود: ای طوسی همانا او امام و جانشین و حجت بعد از من می باشد.

تأملی در حادثۀ غدیر خم