کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 11

مسیر هدف گام بر می دارند و هیچ اشکالی ندارد که فرمانده دلسوز پیش از صعود به کوه، این مطلب را اعلام کند و بگوید اگر شما در نقاط حساسی از صعود باز بمانید، از کمک های بی دریغ من محروم نخواهید ماند و من با تمام قوا کوشش می کنم که شما را در این هدف کمک کنم. یک چنین اعلام قبلی، افراد را برای کار دلگرم کرده، نور امید را در دل آنان پدید می آورد و بر قدرت و پایداری آنان می افزاید و درحقیقت یک نوع تربیت و وسیله تکامل است.

آیا اگر شفاعت یک نوع کمک به نجات افراد در زمینه های مساعد باشد، مستلزم تبعیض ناروا است یا ترجیح بدون دلیل و تشویق به گناه و پارتی بازی بی جهت محسوب می شود؟... به طور مسلم نه... .

در پایان از تذکر نکته ای ناگزیریم و آن، اینکه اعتقاد به شفاعت در صورتی می تواند مؤثر و سازنده باشد که دور از هر نوع عوام فریبی تفسیر شود و حساب شفاعتی که قرآن و حدیث یا عقل و خرد، ما را به سوی آن دعوت می کند، از شفاعتی که در اذهان برخی از دورافتادگان وجود دارد، جدا گردد و تفسیرهای غلط برای شفاعت از طرف افراد ناروا، ما را از درک حقیقت شفاعت باز می دارد و ما را به یاد شعر شاعری «حاجب» نام می اندازد که فکر می کرد در روز رستاخیز دست علی درباره شفاعت گنهکاران آن چنان باز است که علاقه مندان وی به اطمینان شفاعتش، هرچه بخواهند می توانند گناه کنند; از این جهت به افتخار امام قصیده ای را سرود که نخستین بیت آن این است:

حاجب اگر معامله حشر با علی است *** من ضامنم تو هرچه بخواهی گناه کن

ولی همین شاعر- طبق گفته خویش - در عالم رؤیا امام را به خواب دید و خشم حضرت را از سرودن چنین شعر خرافی لمس کرد و امام خواستار آن شد که قسمت دوم از شعر خود را عوض کند، چنین بگوید: