کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 160

و هیچ فرد مسلمانی که قرآن را وحی آسمانی می داند، پس از شنیدن این آیات و دقت در مفاد آن نمی تواند به انکار چنین فضیلت برخیزد و بدون جهت و دلیل آنها را تأویل کند.

آیاتی که در این زمینه وارد شده اند، بر دو گروهند:

گروه نخست آیاتی است که به طور کلی آگاهی پیامبران را از غیب تصدیق می کند و می فرماید که خداوند پیامبران خویش را از امور پنهان آگاه می سازد.

گروه دوم آیاتی است که به روشنی گواهی می دهند که پیامبران در موارد مخصوصی از غیب خبر داده اند و مضمون گروه نخست (خداوند پیامبران خود را از غیب آگاه می سازد) در این آیات جامه عمل پوشیده و آموزگاران الهی به نقل قرآن مجید در مواردی از غیب خبر داده اند. (1)

آیات گروه نخست

1. (ما کانَ اللَّهُ لِیَذَرَ الْمُؤْمِنینَ عَلی ما أَنْتُمْ عَلَیْهِ حَتَّی یَمیزَ الْخَبیثَ مِنَ الطَّیِّبِ وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلَی الْغَیْبِ وَ لکِنَّ اللَّهَ یَجْتَبی مِنْ رُسُلِهِ مَنْ یَشاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ اِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَکُمْ أَجْرٌ عَظیم)(2)

«خداوند مؤمنان را بر این حال که شما هستید نمی گذارد، تا پلید را از پاک جدا کند. خدا شما را از غیب مطلع نمی سازد، ولی از فرستادگان خویش هر که را بخواهد، برمی گزیند و اگر ایمان بیاورید و پرهیزگاری کنید، پاداش بزرگ برای شما است».9.