کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 171

مواردی که از حوادث آینده خبر و گزارش می دهد، مؤید و مثبت نبوت و مکمل رسالت او به شمار می رود.

آگاهی از غیب هرچند خود کمالی است که خداوند به پیامبر عنایت فرموده است، ولی هدف اساسی از آن، ابلاغ رسالت و تکمیل تبلیغ و هدایت مردم و سرانجام نشانه های ارتباط آنان با خدا است; از این جهت قرآن می فرماید: «علم غیب را به رسول می آموزیم و نگهبانی از هر طرف بر او می گماریم تا بدانیم او رسالتی را که بر عهده گرفته است، به خوبی رسانیده است» و لذا در پاسخ سؤال پیش گفتیم که مقصود از غیب در آیه، مطلق آگاهی های غیبی است، اعم از وحی الهی و غیره مانند دیگر اصول و فروع دین و کلیه گزارش های غیبی که موجب ایمان مردم به رسالت و نبوت است.

سؤال سوم

این آیه جز این نمی رساند که خداوند طی مشیت حکیمانه خود، پیامبر خویش را از غیب آگاه می سازد، ولی آیه دلیل بر آن نمی شود که پیشوایان معصوم شیعه از غیب آگاهی دارند.

هرگاه آشنایی پیامبر به غیب ثابت گردید، مطلب درباره پیشوایان شیعه بسیار آسان خواهد بود، زیرا طبق روایات صحیح شیعه علم امامان از علم پیامبر سرچشمه می گیرد و بسیاری از علوم و آگاهی های آنان مأخوذ از پیامبر گرامی است.

هنگامی که امیر مؤمنان در بصره بالای منبر از یک رشته حوادث ناگوار بصره که در آینده به وقوع می پیوست، گزارش داد، مردی برخاست و از منبع آگاهی غیبی امام پرسید. وی در پاسخ گفت:

1. «انّما هو تعلّم من ذی علم; آموزشی است از صاحب علم; یعنی هرچه