کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 174

«کلیدهای آگاهی از غیب نزد او است و جز او کسی از آن آگاه نیست».

3. خداوند در پاسخ اعتراض فرشتگان به آفرینش آدم که نسل این مخلوق در روی زمین فساد و خون ریزی خواهد نمود، چنین فرمود:

(أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ اِنِّی أَعْلَمُ غَیْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما کُنْتُمْ تَکْتُمُون)(1)

«نگفتم که من امور پنهانی آسمان ها و زمین را می دانم آنچه را که آشکار و یا پنهان بدارید».

هدف آیه تنزیه و پیراسته ساختن خداوند از جهل و عدم احاطه به اسرار آفرینش است، آن هم با وضعی که از خصایص او می باشد; در این صورت چنین نتیجه می دهد که تنها او از غیب آسمان ها و زمین آگاه است و جز او کسی آگاه نیست و روی چنین علم محیط بر اسرار کون، دست به آفرینش آدم زده است.

4. (یَوْمَ یَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَیَقُولُ ما ذا أُجِبْتُمْ قالُوا لا عِلْمَ لَنا اِنَّکَ أَنْتَ عَلاَّمُ الْغُیُوب)(2)

«روزی فرا می رسد که خداوند در آن روز، پیامبران را گرد می آورد و می گوید از امت های خویش درباره توحید چه پاسخ شنیدید. همگی می گویند: ما نمی دانیم، تویی دانای غیب».

خداوند خود را در قرآن در چهار مورد به صفت علام الغیوب خوانده است.(3) علاّم در این موارد صیغه مبالغه نیست، بلکه به معنی دانا است; یعنی او است دانا به غیب نه غیر او.8.

1- . بقره، 33.
2- . مائده، 109.
3- . مائده، 109 و 126; توبه، 78; سبأ، 48.