کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 225

10. از هیچ گناهی پروا ندارد

امام در خطبه ای پس از گفتگو درباره خاندان رسالت، به گونه ای به بنی امیه اشاره می کند و می فرماید:

«کانّی انظر الی فاسقهم و قد صحب المنکر فالفه و بسیء به و وافقه، حتّی شابت علیه مفارقه، و صبغت به خلائقه ثمّ اقبل مزبدا کالتّیّار لا یبالی ما غرّق أو کوقع النّار فی الهشیم لا یحفل ما حرّق»:(1)

«فاسق و گنهکار بنی امیه را می بینم که با گناه انس گرفته و بر زشتکاری پیر شده و روحیه او با آن رنگ گرفته است، در حالی که کف بر لب دارد (مست و بی پروا است) مانند دریا مواج، همه چیز را می رباید یا بسان آتش که در گیاه خشک بیفتد، همه چیز را می سوزاند».

مقصود امام عبدالملک بن مروان است که از یک حکومت نسبتاً طولانی برخوردار بود و در طول مدت فرمانروایی ستم ها کرد و ظلم ها نمود که در تاریخ ضبط شده است.

11. خدا انتقام خود را می کشد

امام از نتایج انحراف حکومت از محور خود سخن می گوید و یکی از نتایج آن، این است که:

«فعند ذلک لا یبقی بیت مدر و لا وبر الاّ و أدخله الظّلمه ترحه، و اولجوا فیه نقمه فیومئذ لا یبقی لهم فی السّماء عاذر و لا فی0.