کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 34

را به ما نشان بدهند و همین طور که آفتابی می آفریند که در اثر اشعه حیات بخش آن، گیاه و جاندار بتوانند به زندگی خود ادامه دهند، همچنین مغفرت و آمرزش که بزرگ ترین فیض الهی است، در آن جهان نیز از راه اسبابی که خود خدای متعال برمی انگیزد به ما می رسد و درحقیقت اولیای الهی سبب می باشند و مؤثر خود او است.

2. خدا با دادن مقام شفاعت به بندگان خاص خود خواسته است که از آنان تجلیل شایسته ای بنماید و قرب و ارزش وجودی آنان را به ما معرفی کند.

مشابه این سخن که چیزی مختص به خدا باشد و در عین حال برخی از بندگان او به اذن او همان موضوع را دارا باشند، در قرآن فراوان است.

مثلاً قرآن مجید می فرماید:

(قُل لَّا یَعْلَمُ مَن فیِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ الْغَیْبَ اِلَّا الله)(1)

«بگو جز خدا هیچ کس غیب را نمی داند».

در برابر، آیاتی دیگر داریم که آشکارا می گوید خدا برخی از بندگان خود را بر امور پنهان آگاه می سازد، مانند:

(... وَ مَا کاَنَ اللَّهُ لِیُطْلِعَکُمْ عَلیَ الْغَیْبِ وَ لَکِنَّ اللَّهَ یَجْتَبیِ مِن رُّسُلِهِ مَن یَشَاء...)(2)

«هرگز خداوند شما را بر غیب مطلع نمی سازد، ولی او هر فردی از پیامبران را که بخواهد برای اینکه به او علم غیب بیاموزد اختیار می کند».

این دو آیه به توجه به اینکه علم پیامبران پرتوی از علم خدا است هیچ منافاتی با هم ندارند، زیرا علم پیامبران مکتسب از علم خدا است.

درباره شفاعت هم مطلب به همین قرار است; یعنی شفاعت اوّلاً برای خدا9.