کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 74

نازل شده و پیوسته خواسته است که افراد باایمان حساب خود را از پدران و مادران کافر جدا نمایند،(1) دیگر نمی توان گفت پیامبری که از روز نخست مردم را به تبری و دوری از مشرک و کافر هرچند از بستگان نزدیک باشد دعوت نموده است، خواهان محبت به مطلق خویشاوندان خود شده، هرچند کافر و غیرمؤمن باشند.

بلکه با توجه به این آیات و سنت و سیرت پیامبر درباره گروه های مشرک و کافر، هر فرد بی غرضومرضی می گوید که اگر پیامبر محبت اقربای خود را خواسته است، مقصود آن دسته از خویشاوندان است که پیرو او بوده و با او پیوند معنوی دارند.

پیامبری که در آغاز رسالت خود در مکه سرگذشت فرزند نوح را نقل می کند که خداوند صریحاً به نوح گفت (اِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِکَ اِنَّهُ عَمَل غَیْرُ صالِح)(2) «فرزند تو نیست. او صاحب عمل ناصالح است» آیا می تواند مزد رسالت خود را دوستی و محبت اقوام کافر و خویشاوندان فاسق خود قرار دهد.

در تفسیر یک آیه نباید به ظاهر لفظ قربی جمود کرد و از آیات دیگر و قرائن حالی و مقامی صرف نظر نمود.

مگر پیامبر گرامی (صلی الله علیه وآله) نفرموده است «أنّ القرآن یصدّق بعضه بعضا»: «قرآن برخی از آن، برخی دیگر را تصدیق می کند».

امیر مؤمنان فرمود: «ینطق بعضه ببعض و یشهد بعضه علی بعض»:(3)9.

1- . جز پدر و مادر به دلیل حق عظیمی که بر انسان دارد و باید با آنان مدارا کند و به حکم آیه (وَ صاحِبْهُما فِی الدُّنْیا مَعْرُوف) (لقمان، 15) به طور نیکی با آنان رفتار نماید و باید احترام آنها را در نظر داشته باشد.
2- . هود، 46.
3- . نهج البلاغه، ج2، خطبه 129.