عصمت انبیاء و رسولان علیه السلام صفحه 30

ج - معصیت

معصیت نافرمانی ، خروج از طاعت و انجام ندادن امر و فرمان است .

واژه امر در ترکیب جمله و کلام ، گاهی با یکی از مشقات معصیت می آید . مانند :

1 - سخن موسی - علیه السلام - به آنکه قصد همراهی اش را داشت (= خصر علیه السلام ) که به وی گفت :

ستجدنی انشاء الله صابرا و لا اعصی لک امرا

به زودی - اگر خدا بخواهد - مرا صابر و شکیبا می یابی و هیچ امر تو را عصیان و نافرمانی نکنم . (کهف / 69)

2 - در معرفی فرشتگان مامور بر جهنم می فرماید :

علیها ملائکه غلاظ شداد لایعصون الله ما امرهم و یفعلون مایومرون

موکلان بر جهنم فرشتگانی خشن و سخت گیرند که هرگز خدا را در آنچه امر شان فرموده عصیان نکنند ، و هر چه را مامور شدند انجام دهند (تحریم / 7)

در برخی موارد نیز ، واژه امر به خاطر وضوح معنی در کلام نمی آید . مانند : فعصی آدم ربه آدم پروردگارش را عصیان کرد . (24) یعنی آدم امر پروردگارش را عصیان کرد .