شده به طریق اولی ممنوع است.
امّا روایت پیامبر صلی الله علیه و آله که فرمود «لا صلاه لمن علیه صلاه»(1) به معنای این است که نافله نیست برای کسی که بر ذمّه او نماز فریضه است.
فصل 8
ما منکر این نیستیم که خواب بر انبیا علیهم السلام در اوقات نمازشان مسلّط
گردد تا وقت بگذرد و نمازشان قضا شود، و این هم بر آنهاعیب و نقصی نیست، زیرا بشر از غلبه خواب بیرون نمی باشد و خوابیده تکلیفی ندارد، امّا سهو چنین نیست، زیرا سهو در انسان نقص او است و بر کسی که عارض می شود، عیب او به حساب می آید و سهو، گاهی از عمل خودِ سهو کننده است (کم توجّهی می کند) و گاهی از غیر او (کسی یا چیز دیگری حواس او را) پرت کند. امّا خواب فقط از طرف خداست، از این رو، تحت قدرت بندگان نیست، بر فرضی هم که تحت قدرت بنده ای قرار گیرد، نقص و عیبی برای صاحبش به حساب نمی آید، زیرا شامل همه انسانها می باشد، امّا سهو چنین نیست، زیرا (با توجّه کامل) می توان خود را از آن نگه داشت.
ما دیده ایم که حکیمان از امانت گذاردن اموال و اسرارشان نزد ساهیان و فراموشکاران پرهیز می کنند، امّا از امانت سپردن نزد کسانی که گاهی خواب بر آنها غلبه می کند باکی ندارند، چنان که از سپردن امانت نزد صاحبان امراض و اسقام خودداری نمی کنند. و فقها را دیده ام که روایات