- اشاره 1
- مقدمه 18
- 1-3 سازگاری عصمت با اختیار 20
- 2-3 انسانِ برتر؛ نه برتر از انسان 21
- مقدمه 25
- 1-2-4 آیۀ امامت 29
- 2-2-4 آیۀ اولی الامر 30
- 3-2-4 آیۀ تطهیر 31
- 3-4 عصمت اهل بیت در روایات نبوی 32
- مقدمه 32
- 1-3-4 اهل بیت؛ همراه و همتای قرآن 33
- 2-3-4 علی بن ابی طالب، مدار و معیار حق 33
- 3-3-4 پیروی از اهل بیت؛ مایۀ رستگاری 34
ص:29
1- . کشف المراد، ص364و365؛ نهج الحق، ص157و158؛ ارشادالطالبین، ص333تا336؛ تنزیه الانبیاء، ص8و9؛ عقائد الامامیه، ص67؛ تلخیص الشافی، ج1، ص194تا201؛ امام شناسی، ج1، ص9.
2- . الالهیات، ج4، ص26تا45؛ امامت و رهبری، ص51و52؛ پژوهشی در عصمت معصومان، ص280تا285.
2-4 قرآن و عصمت امام
1-2-4 آیۀ امامت
قرآن کریم ظالمان را شایستۀ مقام امامت نمی داند(1) و با توجه به آنکه فرهنگ قرآن، هر گناهکاری را ظالم می خوانَد،(2) چاره ای جز پذیرش عصمتِ امام باقی نمی ماند. این آیه هر چند گفت وگوهای فراوانی برانگیخته است، اما روشنیِ آن به اندازه ای است که برخی مفسّرانِ اهل سنّت را نیز به اعترافی چنین واداشته است؛ به طوری که یکی از این مفسّران می گوید: «این آیه دلیل بر آن است که پیامبران، [حتی] پیش از بعثت نیز از گناهان کبیره معصوم اند و فاسقان، شایستگیِ پیامبری ندارند.»(3)
این مفسّر نامدار اگر پیش فرض های ذهنی خود را کنار می نهاد، میان امامت و نبوّت فرقی