رهنما39 (عصمت زلال محض) صفحه 30

ص:30

1- . ر.ک: بقره/124.
2- . العصمه، ص25تا27؛ الالهیات، ج4، ص121؛ المیزان، ج1، ص276.
3- . تفسیر البیضاوی، ج1، ص139.

نمی گذاشت و در بیان شروط امام، تنها به عدالت بسنده نمی کرد. زیرا در آیۀ مذکور، سخن بر سر آن است که ظالمان، شایستگیِ دریافت عهد الهی را ندارند. ما نیز می پذیریم

که عهد الهی، عنوانی است فراگیر که نبوّت و امامت، هر دو، را دربرمی گیرد؛ اما، چگونه این جمله در یکی از مصادیق عهد، لزوم عصمت را نتیجه می دهد و در مصداق دیگرِ آن، از حدّ اشتراطِ عدالت فراتر نمی رود؟!

2-2-4 آیۀ اولی الامر

در آیه ای دیگر، قرآن کریم همگان را به اطاعت از اولی الامر فرامی خواند و این گروه را در کنار پیامبر می نشاند.(1) این اطاعت به دلیل آنکه قید و شرطی به همراه ندارد، اطاعتی همه جانبه و بی چون و چراست و این مطلب، جز با عصمت اولی الامر سازگار نیست؛ زیرا سرسپردگیِ این چنینی تنها در برابرِ کسی سزاوار است که از کج رَوی و کج اندیشی در