رسمی به مسأله ولایت، به هم پیوند پیدا کند معلوم می شود غدیر، سرمایه کلِّ امامت و سرمایه کلِّ ولایت است.
بسیار ابتکارِ خوبی بوده و ان شاءاللَّه با اسناد و مدارک قوی باید این مسأله دنبال شود. من عرایض خودم را در سه بخشِ کوتاه و فشرده بیان می کنم.
اوّل سخنی از غدیر بگوییم، برویم سراغِ آیه 67 سوره مائده: «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنْ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ».(1)
تمام منابع تاریخیِ غدیر را کنار می گذاریم، تمامِ روایاتِ متواتره را کنار می گذاریم، شواهد و قرائن را کنار می گذاریم، مائیم و آیه 67 سوره مائده. یک محقّق بی طرف در مقابلِ این آیه که قرار می گیرد چهار سؤال برایَش پیدا می شود؛ سؤال اوّل: چه حکمی از احکام اسلام تا زمانِ سوره مائده که آخرین سوره قرآن است، بنا به تصریح بسیاری از مفسّران، چه حکمی تا آن زمان ابلاغ نشده بود؟ آیا نماز، روزه، جهاد، توحید، مبدأ، معاد، در عقاید، در معارف، در احکام، در اخلاق، یک حکمی بوده است که تا آن زمان ابلاغ نشده بود؟ این سؤال اوّل.
1- 1. ترجمه: «ای پیامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملًا {به مردم} برسان! و اگر نکنی، رسالت او را انجام نداده ای! خداوند تو را از (خطرات احتمالی) مردم، نگاه می دارد و خداوند، جمعیّت کافران (لجوج) را هدایت نمی کند.»