سؤال دوّم: این حکم چه اندازه اهمیت دارد که می فرماید: «وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ» نمی فرماید: «فما أَکْمَلْتَ؛ رسالتت را کامل نکردی»، می فرماید: «فما بَلّغْتَ»؛ یعنی یک حکمی بوده که هم سنگ مسأله رسالت بوده، از نظر اهمیت که اگر آن ابلاغ نشود، رسالت، ابلاغ نشده نه کامل نشده؟
سؤال سوّم که این محقق از خود می کند این است که چه خطری جانِ پیغمبر را تهدید می کرده که خداوند تأمین و تضمین به او می دهد «و اللَّه یَعْصِمُکَ من النّاس»؟
سؤال چهارم: این حکم چه اهمیتی داشته که انکارِ آن، انسان را به سوی کفر می کشاند: «إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ»؟
جواب این سؤالات را تنها پیروان اهل بیت دارند. شما تمام تفاسیر مفسّران غیرِ اهل بیت را ببینید، در جواب این سؤالها مانده اند می گویند احکامی که از گوشت های حلال و حرام بوده تا آن زمان ابلاغ نشده بوده است. آیا واقعاً این است؟! بیانِ این خطری داشته؟! هم سنگ رسالت بوده؟! انکارِ آن انسان را به کفر می کشانده؟! جواب این سؤالهای چهارگانه چیست؟ عرض کردم تمام روایات و آیاتِ دیگر و منابع تاریخی و داستانِ غدیر و همه اینها را کنار می گذاریم، مائیم و آیه 67 در