ولایت از دیدگاه قرآن و حدیث جلد 2) صفحه 32

بِالاِْقْتِرانِ» (1) همانا سرآغاز خداپرستي شناسايي او است و اساس خداشناسي يكتاشناسي است، و نظام يكتاشناسي سلب صفات از او است (زيرا براي حضرت حقّ صفاتي همانند صفات ممكنات يا ممكن‌الوجود متصور نيست كه اين‌گونه تصور صفات، زائد بر ذات مي‌آيد و اين چنين تصوري صحيح نمي‌باشد چون تصور صفات از ممكن الوجود بر واجب الوجود را نشايد). بنابراين عقل‌ها همه گواهند كه هر صفت و موصوف آفريده است و هر آفريده گواه است كه آفريدگاري دارد كه نه صفت است و نه موصوف، و لذا اگر چنين نباشد كار به تسلسل محال كشيده خواهد شد و همچنين هر صفت و موصوفي گواه تركيب

1- تحف العقول، ص 65 .

ولايت (125)

است و تركيب خود گواه حدوث است و اين سابقه نبودن و نيستي را مي‌رساند كه خداي ازلي و ابدي از اين قاعده مستثني مي‌باشد، زيرا حدوث گواه ازلي نبودن را مي‌رساند در صورتي كه ازلّيت و حدوث ناسازگارند، پس هر كس بدين‌صورت دعوي شناسايي ذات خدا كند، خدا را نشناخته (چون اصل معرفت او توحيد است نه شناسايي ذات حضرت حقّ) و هركس نهايتي براي خداوند تصوّر كند يگانگي او را بــاور نــداشتـه، و هركه ماننــدي بــراي او انديشد به او ايمان نياوده است .

هر كه او را به مخلــوقـي همــانند كنـد حقيقـت او را نشناخته ،

هر كه خيــال كنــد خــدا در وهــم او گنجـد به او (خداوند) توجه نكرده است ،

هر كه خواهد به كنه ذاتش پي برد يگانگي او را تصديق ننموده ،

هر كه آخر و انتهايي براي حضرت باري تعالي قرار دهد به او عقيده نداشته،

(126) ولايت

هر كه به او (حضــرت حقّ) در نقطه معيني اشاره كند خدا را به نظر نياورده،