خاطرات مدرسه صفحه 209

کرد و حسین را نام نبرد. آن وقت چگونه ممکن است پیامبر، علی را خلیفه خود فرمض کند و در مقابل، دشمن سرسخت و کینه توز علی که آن همه خون مسلمانان را به ناحق ریخت و آن همه جنایت مرتکب شد یعنی معاویه را نیز خلیفه خود بداند.

معاویه، مظهر تباهی ها و کژی ها

من در تعجبم که چگونه سیوطی با آن همه علم و دانش، معاویه را جزء خلفای پیامبر به حساب می آورد ولی سبط رسول الله صملی الله علیه و آله و سلم را با آن مقام و عظمت نادیده می گیرد؟ چگونه ممکن است معاویه ای که علناً سبّ و لعن علی را واجب و لازم کرده بود و آن همه اصحاب باوفای رسول الله را به قتل رسانده بود و فرزند شارب الخمر پلیدش یزید را به خلافت رسانده بود، جزء خلفا به شمار آید ولی حسین بن علی که پیامبر درباره او و برادرش می فرماید: «حسن و حسین دو سروران جوانان اهل بهشت اند» و «حسن و حسین امام اند چه سکوت کنند و چه قیام نمایند» و... خلیفه نباشد؟!

معاویه ای که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم چندین بار در ملأ عام او را لعن کرده(1) و دستور داده است که او را به قتل برسانند، خلیفه باشد ولی