اثبات ولایت صفحه 101

هرچه خالق به مخلوق تملیک فرموده، خود نسبت به آن مالک تر است. اگر بخواهد که نعمت را دریغ فرماید، مخلوقِ فقیر به هیچ وجه از خود چیزی ندارد: «ماشاءَ اللهُ، لا حَوْلَ وَلا قُوَّهَ إلّا بِالله»(1)

فرض کنیم سلطان یک مملکت به شخصی اهلیّت و قابلیّت داده، او را تربیت کرده و به کمال رسانده و سپس، اختیار تامّی مربوط به یک یا چند استان به او لطف فرموده است. آیا اینکه آن شخص نسبت به حوزه ی کار خود دارای اختیار تامّ است، با مقام سلطنت و اختیارداری و فرمان روایی سلطان منافات دارد؟! قطعاً چنین نیست.

حال، علاوه بر آنچه پیش از این آوردیم، نقل روایاتی را که