اثبات ولایت صفحه 11

تمسّک به آنها، مایه ایمنی از گمراهی و ضلالت است. پس نتیجه این می شود که عترت باید معصوم باشند؛ برای آنکه اگر معصوم نباشند و خطا و لغزش داشته باشند، از قرآن جدا می شوند و تمسّک به آنان موجب نجات از گمراهی نخواهد بود و از ضلالت نیز مصون نخواهند بود. پس عترت باید معصوم باشند که هیچ وقت از قرآن جدا نشوند و تمسّک به آنان مایه مصونیّت از ضلالت باشد.

راه اثبات موضوع چهارم (اینکه تمام علم قرآن نزد عترت است):

از آنچه در ذیل موضوع دوم گذشت، ظاهر شد که عترت باید به تمام علوم قرآن دانا باشند؛ برای آنکه اگر بعضی را ندانند، در آنچه نمی دانند از قرآن جدا می شوند که جاهل از آنچه نمی داند جداست. نیز با این فرض که بعضی را ندانند، تمسّک به آنان موجب امنیّت از ضلالت نخواهد بود؛ زیرا در این صورت، در هر موردی که انسان به عترت مراجعه کند، احتمال می دهد که آن موضوع از مواردی که نمی دانند باشد. پس، از این جهت، از ضلالت و گمراهی در امان نخواهد بود.

راه اثبات موضوع پنجم (اینکه عترت خلیفه خدا و رسول اند):

پیغمبر صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه در کلام شریف خود، عترت پاکیزه خود را قرین قرآن و در محلّ رفیع وجوب تمسّک به آنان برای رفع ضلالت امّت قرار داده و گمراه نشدن امّت را فرع تمسّک به آن دو اصل مقرّر داشته است. از این جهت، ثابت می شود که امامت و ولایت و خلاف آنان از جانب خدا و رسول است.