اثبات ولایت صفحه 201

پروردگار و حجّت حق بر بندگان و پسر پیغمبر و پیشوای همه است. زن که این حرف را شنید ساکت شد.

سال دیگر، آن مؤمن مهیّای حج گردید و به سفر حجّ و زیارت مدینه موفّق شد. پس خدمت امام سجّاد زین العابدین عَلَیْهِ السَّلام رسید، اجازه خواست، وارد شد و دست مبارک امام را بوسید. غذا حاضر بود. امام او را امر فرمود که غذا بخورد. چون غذا صرف شد، تشت و اِبریق(1) برای شستن دستها حاضر کردند.

مؤمن بلخی حرکت کرد که آب به دست مبارک امام بریزد، حضرت فرمود: «تو مهمان مایی؛ می خواهی آب به دست من بریزی»؟! عرض کرد: من دوست دارم خدمت کنم. امام فرمود: «حال که این کار را دوست داری، والله، من نیز آنچه را دوست داری و بِدان خشنود می شوی به تو نشان می دهم که چشم تو روشن گردد».

مرد بلخی چندان بر دست مبارک امام آب ریخت که یک سوم تشت پر از آب شد. امام فرمود: «در میان تشت، چه می بینی»؟ عرض کرد: آب است. حضرت فرمود: «یاقوت سرخ است»! چون خوب نگاه کرد، دید آب یاقوت سرخ شده است. باز، امام به وی فرمود: «آب بریز». او چندان آب ریخت که یک سوم دیگر تشت را آب گرفت. حضرت فرمود: «چیست»؟ وی عرض کرد: آب است. این بار، به اراده حضرت، زمرّد سبز شد. یک بار دیگر، حضرت