اثبات ولایت صفحه 206

چون وارد مدینه شدیم، من او را تنها گذاشتم و نااُمید از اینکه زنده بماند، خدمت امام صادق عَلَیْهِ السَّلام رسیدم. حضرت دو پارچه رنگین دربرداشت. سلام کردم و قضیّه را به عرض مبارک رساندم.

امام فرمود: «تو به این جهت افسرده ای»؟ عرض کردم: بلی. حضرت فرمود: «من دعا کردم و صحّت یافت. برگرد، او را نشسته خواهی یافت؛ در حالی که کنیزت شکر طبرزد (1)به او می دهد». فوراً برگشتم و صورت واقعه را، چنان که امام فرموده بود، مشاهده کردم. از او درباره حالش سؤال کردم. گفت: خداوند مرا عافیت داد. من به نقل ماجرای ملاقاتم مبادرت کردم و جریان بین خود و امام صادق عَلَیْهِ السَّلام را شرح دادم.

گفت: شما که رفتید، خودم را در آستانه مرگ دیدم. مردی که دو پارچه رنگین در برداشت تشریف آورد و از حال من سؤال فرمود. گفتم: من در آستانه مرگم و ملک الموت برای قبض روح من آمده است.

فرمود: ای ملک الموت! جواب داد: لبیّک، ای امام به حق ناطق! فرمود: آیا تو مأمور نیستی که مطیع و فرمان بردار من باشی؟ عرض کرد: بلی. پس فرمود: من تو را امر می کنم که قبض روح او را تا 20 سال به عقب اندازی. عرض کرد: اطاعت می کنم. پس آن آقا با ملک الموت بیرون رفتند. من صحّت یافتم.(2)