اثبات ولایت صفحه 23

شود و بگوید که، از این آیه، جواز تعدّد زوجات استفاده می شود؛ لکن مشروط به عدالت است. بعد به آیه 129 همان سوره نظر افکند و بگوید که عدالت ممکن نیست! سپس از این دو آیه نتیجه بگیرد: خداوند جواز آن را به شرطی که مقدور نیست مشروط فرموده؛ پس، در حقیقت، تعدّد زوجات ممنوع است!

چنین کسی آیه را به رأی خود تفسیر کرده است، مانند ابن ابی العوجاء که در زمان امام صادق عَلَیْهِ السَّلام به تناقض و اختلاف این دو آیه قایل شد و به هشام بن حَکَم مراجعه کرد؛ امّا هشام نتوانست جواب بگوید. لذا به سوی مدینه رفت و خدمت امام صادق عَلَیْهِ السَّلام رسید و قضیّه را به عرض آن حضرت رساند. امام فرمود:

«آیه اوّل به نفقه مربوط است»؛ یعنی جواز تعدّد زوجات مشروط به عدالت در انفاق بر آنهاست. اگر می تواند در انفاق بر آنها عدالت کند، می تواند زوجات متعدّد بگیرد؛ وگرنه، به همان یکی اکتفا کند.

«امّا آیه دوم به محبّت و مودّت مربوط است»؛ یعنی در مودّت و محبّت قلبی، بین زوجات، هرگز نمی توانید عدالت برقرار کنید.

این روایت را کلینی در کافی نقل فرموده و علیّ بن ابراهیم قمی نیز آن را نقل کرده است. عیّاشی نیز از هشام بن سالم از امام صادق عَلَیْهِ السَّلام نقل کرده است که درباره آیه دوم فرمود:

«در موّدت، هرگز نمی توانید عدالت را رعایت کنید».

این روایات در تفسیر برهان و غیر آن نیز نقل شده است.