اثبات ولایت صفحه 383

)بَلْ کَذَّبُوا بِما لَمْ یُحِیطُوا بِعِلْمِهِ( (1).

نیز، فرموده است:

)وَ إذْ لَمْ یَهْتَدُوا بِهِ فسَیَقُولُونَ هذا إفْکٌ قَدِیمٌ((2) .

از این دو آیه استفاده می شود که، اگر موضوعی از قرآن و تفسیر اهل بیت نتیجه گیری شد، باید قبول کرد؛ و نباید آن را، فقط به سبب آنکه فهم و فکر انسان به آن راه پیدا نکرده است، انکار کرد.

شخصی، در سنینِ طفولیّتِ امام جواد عَلَیْهِ السَّلام نزد آن حضرت رفت. او به هیئت حضرت نظر می کرد و از روی تعجّب، پیش خود می گفت: این طفل چگونه دارای مقام ولایتِ مُطلَقه گشته و در مرتبه امامت قرار گرفته است؟!

حضرت کلامی فرمودند که محصول آن این است: آیا خداوند قدرت دارد و می تواند این مقام و مرتبه را به پشه کوچکی بدهد، یا نه؟ آن شخص گفت: بلی، می تواند. حضرت فرمود: ما، نزد خدا، از پشه و از اکثر خلق بالاتریم.

اگر بگوییم برای همه کوتاه فکران که در فضایل و کمالات پیغمبر و ائمّه هدی عَلَیْهِمُ السَّلام شک می نمایند همین یک حدیث کافی است، مبالغه نکرده ایم.