اثبات ولایت صفحه 388

مؤمنین است؟

گفت: بلی، صحیح و واضح است.

گفتم: شخصی، در کتاب دعایی که تألیف کرده، چنین نوشته است: «یکی از شرایط دعا توّسل به ائمّه هدی عَلَیْهِمُ السَّلام است و معنی توسّل این است که خدا را به حقّ آنان قسم دهد که حاجتش را برآورده نماید. البتّه، دعا کننده ملتفت باشد که از ائمّه چیزی نخواهد و حاجتی نطلبد؛ زیرا قاضی الحاجات خداست».

از کلام این نویسنده معلوم می شود که چون خدا قاضی الحاجات است، کس دیگر نباید قاضی الحاجات باشد.

نتیجه این طور استدلال این است که بگوید: چون خداوند عادل و عالم و قادر و مؤمن و سمیع و بصیر است، کس دیگر نباید عادل و عالم و قادر و مؤمن و سمیع و بصیر باشد!

بلی؛ خداوند، به قدرت و غنای ذات قدّوس خود، قاضی الحاجات است و مخلوق، به قدرت و غنایی که از جانب خدا به او افاضه شده، حاجت دیگران را برمی آورد.

باید از صاحب این کتاب دعا پرسید: اگر خداوند به شما تمکّن دهد و بتوانید چند نیاز مادّی یا معنوی یکی از برادران ایمانی تان را به درخواست وی برطرف کنید، آیا شما (به معنای نسبی کلمه) قاضی حاجات آن شخص نشده اید؟

آیا وقتی که شما نسبت به آن مؤمن «قاضی الحاجات» شدید، دیگر او نباید برود و خدمت آقای دیگری عرض حاجت کند؟! یعنی، چون شما قاضی الحاجات شدید، نباید کسی دیگر