اثبات ولایت صفحه 49

ندارد و فقط یک سؤال می ماند:

آیا صحیح است که مثلاً پیغمبر اکرم صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه، به دلیل آنکه دارای علم غیب است و از اعمال بندگان خبر دارد، برخلاف قرآن و دستورهای خودش عمل کند؟!

پاسخ آن است که خداوند در سوره برائت می فرماید:

)وَ یَقُولُونَ هَوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ یُؤْمِنُ بِاللهِ وَ یُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِین((1) .

منافقان می گویند که پیغمبر گوش شنواست (هر گفته ای را از هر کس قبول می کند). (ای محمّد) بگو: او گوش شنوای خوبی است که هم به خدا ایمان دارد، هم مؤمنان را تصدیق می فرماید.

شأن نزول این آیه شریفه آن است که مردی خدمت پیغمبر اکرم صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه می آمد و کلمات آن حضرت را به گوش منافقان می رساند. جبرئیل نازل شد و قضیّه را خدمت آن حضرت عرضه داشت. ایشان نیز او را خواست و قضیّه را به او فرمود؛ امّا آن مرد انکار کرد و قسم خورد که من این کار را نکرده ام. پس پیغبمر اکرم- صلی الله علیه و آله- در ظاهر، او را تصدیق کرد و عذرش را پذیرفت. سپس این آیه شریفه نازل شد.

از این آیه کریمه، استفاده می شود که خداوند پیغمبر خود را به این خصلت ستوده و مدح و تأیید کرده و فرموده است: )قُلْ أُذُنُ خَیْرٍ لَکُمْ(. پس وظیفه پیغمبر، در ظاهر، مدارا کردن با خلق است؛