اثبات ولایت صفحه 51

مؤمنان کسانی اند که به زبان اقرار کرده و ایمان آورده اند، هر چند که باطناً معتقد نباشند.

اصولاً، خطاب «یا أیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا» شامل کسانی می شود که ظاهراً دعوت پیغمبر را قبول کرده اند و خداوند به آنان دستور داده است که عذر یکدیگر را بپذیرند.

اساساً، طبق دستورهای دین مبین اسلام، اظهار معصیت و گناه به خودی خود حرام است. اگر هم کسی معصیت و گناهی انجام دهد و مخفی کند، مسلمان نباید آن را به آگاهی دیگران برساند. اگر نزد کسانی که نمی دانند از عیب و نقص و گناه مؤمن سخن بگویند، غیبت کرده اند و در آن گناه خاص مانند خود گناهکار می شوند؛ چرا که کار بد را آشکار کرده اند. از همین روست که مثلاً اگر کسی به دیگری نسبت زنا بدهد، باید حد بر او جاری کنند- هر چند که واقعاً راست بگوید- مگر آنکه شخص مُخبر چهار شاهد عادل داشته باشد؛ و اگر نداشت، قرآن می فرماید که اینان در نزد خدا دروغگو محسوب می شوند.

بر این اساس، دستور شرعی آن است که اگر مؤمنی امری را اظهار کرد و شنونده مانع شرعی از قبول نداشت، باید گفته آن مؤمن را قبول کند و از روی بدگمانی منکر آن نشود. خود پیغمبر و امام عَلَیْهما السَّلام نیز به این دستور عمل می کنند.

مثلاً به قضیّه ابوبراء، بزرگِ طایفه بنی عامر، دقّت کنید. خلاصه واقعه چنین است که وقتی او به مدینه آمد، به خدمت حضرت رسول صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه رسید و درخواست کرد که ایشان چند نفر را برای