اثبات ولایت صفحه 59

)اَمْ یَحْسُدُونَ النّاسَ عَلی ما اَتیهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنا آلَ إبْراهِیمَ الْکِتابَ وَالْحِکْمَهَ وَ آتَیْناهُمْ مُلْکاً عَظیماً(1)( .

آیا به افرادی که مشمول فضل پروردگار واقع شدند حسد می برند؟! پس ما به آل ابراهیم (محمّد و اوصیای او، ائمّه هدی عَلَیْهِمُ السَّلام) «کتاب» و «حکمت» داده و به آنان «مُلک عظیم» (= پادشاهی ای بزرگ) بخشیده ایم.

در کتاب شریف کافی 5 روایت، در کتاب بصائر الدّرجات 9 روایت، در تفسیر نور الثقلین و تفسیر برهان جمعاً متجاوز از 20 روایت و در بحار (ج 23/ 283- 304) نیز متجاوز از 60 روایت معتبر و صحیح در توضیح این آیه کریمه نقل شده و مفاد همه آنها این است که پیغمبر و خلفای آن سرور، ائمّه اثنا عشر- صلوات الله علیهم اجمعین- همان کسانی اند که مورد حسادت دیگران واقع شده اند.

در این روایات متواتر، فرموده اند:

«ماییم که مشمول لطف و فضل و کرم خداوند واقع شده ایم؛ لذا مردم به ما و به مقام امامت و خلافتی که خداوند به ما عنایت فرموده حسد می ورزند. مراد از «آل ابراهیم» در این آیه کریمه نیز ماییم که خداوند به ما ]علمِ[ «کتاب» و «حکمت» و «مُلک عظیم» را مرحمت فرموده است».

همچنین یکی از دانشمندان عامّه، حافظ حَسَکانی حنفی، در