ولایت در اندیشه سیاسی اسلام صفحه 94

مردم سالاری لیبرالی تنها به اصل ابزار انگاری قدرت توجه کرده است. در نظام ولایت انتصابی، ولایت در حقیقت از آن حق تعالی است و حق تعالی براساس حکمت بی پایان خود، هر که را خواست، به ولایت برمی گزیند، ولی این ولایت تنها امانتی در دست اوست.

باید دانست که اعتقاد به چنین رکنی در حاکمیت اسلامی، در قرآن و احادیث شریف معصومین ریشه دارد. چنان که امانت در دو آیه زیر به ولایت تفسیر گشته است:

«إِنَّ اللّهَ یَأْمُرْکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلی أَهْلِها؛ همانا خداوند به شما فرمان می دهد که امانت ها را به اهل آنها دهید». (نساء: 58)

«إِنّا عَرَضْنَا اْلأَمانَهَ عَلَی السَّماواتِ وَ اْلأَرْضِ... ؛ همانا ما امانت را بر آسمان ها و زمین عرضه کردیم». (احزاب: 72)

شیخ طوسی در تهذیب از امام صادق علیه السلام در تفسیر آیه اول نقل می کند:

بر امام است که هر آنچه را نزدش است، به امامی پس از خود، بدهد.(1)

البته مهم ترین چیزی که نزد امام است، ولایت است، به ویژه که در روایتی تصریح شده است که امام، امامت را به امام بعدی بدهد.(2) علی بن ابراهیم نیز در تفسیر خود، امانت را در این آیه به امامت تفسیر کرده است و حتی در اینکه منظور از «امانه» در آیه امانت (احزاب: 72)، ولایت است، به همین آیه استدلال کرده است.(3)

کلینی نیز در خطبه ای از امام رضا علیه السلام نقل می کند که فرمود: «امام، امین

1- البرهان فی تفسیر القرآن، ص 380. (در ذیل همین آیه، روایت های متعدد دیگری نیز در همینمضمون در بیشتر موارد با الفاظ یکسان نقل شده است)
2- همان.
3- الشیخ علی بن جمعه العروسی الحویزی، تفسیر نورالثقلین، مؤسسه التاریخ العربی، 1422 ه . ق، ج 6، ص 92.