آیات ولایت جلد 4 (پاسخ گویی به شبهات آیات تطهیر) صفحه 229

1- العقد الفرید، ج 4، ص 157.

2- النهایه، ج 2، ص 490؛ مجمع الامثال، ج 1، ص 369؛ القاموس، ج 3، ص 251؛ لسان العرب، ماده مشقشق.

4- خطبه بر امامت دلالت نمی کند

اشاره

از شبهاتی که بر این خطبه وارد کرده اند؛ این است که بر فرض که بپذیریم این خطبه را حضرت امیر علیه السّلام بیان کرده است، این خطبه بر امامت دلالت ندارد.

به این شبهه توجه کنید:

«هب انّ علیّا قال ذلک، فلم قلتم انّه اراد انّی امام منصوص علیه و لم لا یجوز انّه اراد انّی کنت احقّ بها من غیری، لاعتقاده فی نفسه انّه افضل و احقّ من غیره و حینئذ فلا یکون مخبرا عن امر تعمّد فیه الکذب و لکن یکون متکلّما باجتهاده و الاجتهاد یصیب و یخطئی.»(1)

بر فرض که حضرت علی علیه السّلام چنین سخنی گفته باشد، چرا شما می گویید مقصودش این است که من امام منصوب هستم و چرا جایز نباشد که مقصودش این باشد که من شایسته تر از دیگران هستم؛ زیرا خودش معتقد بود که از دیگران برتر است. بنابراین درصدد گزارش دروغ دادن نیست، بلکه براساس اجتهاد خودش سخن میگوید و اجتهاد گاهی مطابق با واقع است و گاهی مخالف با واقع!