راه نجات صفحه 100

قیام خواهد نمود و جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد پس از آن که پر از ظلم و جور شده باشد و این روایات متواتر است و صدور آن ها از معصومین(علیهم السلام) مسلّم و قطعی می باشد.

امام صادق(علیه السلام) در تفسیر «الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ»(1) می فرماید: ایمان به غیب اقرار به حقانیت قیام قائم(علیه السلام) است.(2) (نمونه، من اقرّ بقیام القائم)

یحیی بن ابی القاسم گوید: امام صادق(علیه السلام) فرمود: مقصود از «یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ» و مقصود از «هُدیً لِلْمُتَّقِینَ» شیعیان علی(علیه السلام) می باشند و مقصود از «غیب» حجّت غائب است، و شاهد این معنا قول خداوند است که می-فرماید: «َوَ یَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَهٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَِ»(3) و خداوند عزّوجلّ در این آیه خبر داده که مقصود از آیه «آیَهٌ مِنْ رَبِّهِ» غیب است و مقصود از غیب حجّت خداست، چرا که خداوند عزّوجلّ درباره عیسی و مادر او می فرماید: «وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْیَمَ وَ أُمَّهُ آیَه»(4)

و مقصود از «آیه» حجّت می باشد.(5) (نمونه، و الغیب هو الحجه)

امام صادق(علیه السلام) نیز در تفسیر آیه «یَوْمَ یَأْتِی بَعْضُ آیاتِ رَبِّکَ لا یَنْفَعُ نَفْساً إِیمانُها لَمْ تَکُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ کَسَبَتْ فِی إِیمانِها خَیْراً»(6)

فرمود: مقصود از «آیات» ائمه(علیهم السلام) هستند و آیه مورد انتظار، حضرت قائم(علیه السلام) است، و در آن روزی که او قیام می کند، ایمان کسی که قبل از قیام او با شمشیر، ایمان نیاورده بوده پذیرفته نیست، گر چه به پدران آن حضرت قبلاً ایمان آورده بوده است.(7)

(نمونه، الآیات هم الأئمه - والآیه المنتظره)

5- عدم معرفت به حضرت مهدی(عجّل الله تعالی فرجه) نیز از اسباب جدایی از خاندان نبوّت(علیهم السلام) می باشد. مرحوم صدوق در کتاب کمال الدین و تمام النعمه گوید: معرفت به احوال و خصوصیات حضرت مهدی(عجّل الله تعالی فرجه) واجب است، و ایمان هیچ مؤمنی به آن حضرت صحیح نیست مگر آن که به احوال آن بزرگوار آگاهی داشته باشد، چنان که خداوند می فرماید: «إِلاَّ مَنْ

1- - بقره/3.
2- - کمال الدین، ص17.
3- - یونس/20.
4- - مؤمنون/50.
5- - همان، ص18.
6- - انعام/158.
7- - همان.